Queimar Pontes - Nerve

Pessoas, nada temam

Isto é só o processo de filtragem… não custa nada

(Isto agora)

Daqui para a frente, é só queimar pontes

Antes do concerto, encontra-me entre o público, na fila da frente,

a gritar «esse merdas nunca mais chega»

Eu vim ao mundo de olhos abertos e já com a noção do espaço

Contemplei a luz a abrir como se a película do filme queimasse

Não sei se estou a ser claro

Cuidado, pêgas (Pêgas!)

Que o homem está de volta (Hey) para converter umas freiras

Trocar umas ideias

Coleccionar escalpes, pilhar umas aldeias

Senhor feudal que veio para desflorar a noiva alheia

Qual mortal assim paleia?

Só aquele gajo do verso de ferro e plástico

Sempre muito no domínio do fantástico

Senhor acídico, cínico, admita-se, um boémio crítico

Não brinquem, um dia ainda vai correr mal como um paralímpico

Agora é tarde demais, não sei como voltar a casa

Perdi o rasto das minhas pegadas quando ganhei asas — Acontece

A precisar de café, mas só bebo quando chegar a casa

Cá fora, consigo sentir o hálito da pessoa anterior na chávena

A meio de uma frase, paro, numa de: Espera aí

Eu estou-me a pintar uma besta

Não tarda, estou a cortar a minha orelha esquerda

A oferecê-la, como uma prenda natalícia de uma lenda viva

(Quem?) Podia morrer agora que não aparecia nas notícias

Gostaria de mandar um grande, grande beijo à indústria, por me ajudar a filtrar

horizontes

Daqui para a frente, é só queimar pontes

Mensen, vrees niets

Dit is slechts het filterproces... het kost niets

(Dit nu)

Vanaf nu zijn het gewoon bruggen in brand

Zoek me voor het concert tussen het publiek, op de eerste rij,

schreeuwend "die shit komt nooit meer"

Ik kwam op de wereld met mijn ogen open en met een notie van ruimte

Ik overwoog de lichtopening alsof de film van de film verbrandde

Ik weet niet of ik duidelijk ben

Pas op, eksters (Grips!)

Dat de man terug is (Hey) om een ​​paar nonnen te bekeren

wat ideeën uitwisselen

Verzamel scalpen, plunder enkele dorpen

Feodale heer die de bruid van een ander kwam ontmaagden

Welke sterveling wil die paleia?

Alleen die vent van de ijzeren en plastic achterkant

Altijd heel erg in het rijk van het fantastische

Zure, cynische meneer, geef toe, een kritische bohemien

Speel niet, op een dag gaat het nog steeds mis als een Paralympische

Nu is het te laat, ik weet niet hoe ik thuis moet komen

Ik verloor mijn voetafdrukken uit het oog toen ik vleugels kreeg — Het gebeurt

 koffie nodig hebben, maar die drink ik alleen als ik thuiskom

Buiten voel ik de adem van de vorige persoon in de beker

Midden in een zin stop ik, in een van: Wacht even

Ik schilder een beest

Binnenkort snij ik mijn linkeroor af

Om het aan te bieden als kerstcadeau van een levende legende

(Wie?) Zou kunnen sterven nu het niet in het nieuws was

Ik wil de industrie een dikke zoen sturen, omdat ze me helpen filteren

horizonten

Vanaf nu zijn het gewoon bruggen in brand