ENPTO - Nerve

Eles dizem que troco a ordem das palavras

Mas eu não ligo e continuo a voar com peixes e a nadar com pássaros

Não me desvio das balas

Converso com elas, elogio-as e convenço-as a virarem-se contra o autor dos

disparos

Está oficializado — Hoje vou deixar de ser cínico!

Estou só a acabar de beber um café com o meu futuro assassino (e eu sei disso)

Lápis de cera

A minha poesia é visual como miragens, mental como demência

«I introduce myself as nervous»

Tenho uma certa tendência para o auto-degradamento

Voltas para casa?

Não toco numa bebida há… Algum tempo

Implorei para não me tirarem a máscara.

Porque é que forçam?

Esta é a minha verdadeira forma!

Disforme!

Estão contentes agora?

Voltem sempre, idiotas!

Olhem para mim sereno…

A ga-gaguejar freneticamente, com um tique no olho esquerdo

A coçar feridas na cara suja, meio corcunda

Com os nervos à flor da pele, a roer o que resta das unhas!

Miopia, epilepsia, trauma… Não sei a causa

Mas começo a pensar que talvez devesse fazer uma pausa

Vim despertar a sensibilidade em robôs adormecidos

Olhem para mim, no meio da praça, empenhado, a vender mamilos

Ontem senti a chuva na face, não o fazia há décadas…

E eu continuo a ser moldado pelas «Mudanças Climatéricas»

Mas acho que chegou a altura de esquecer os guarda-chuvas

Porque isto não é chuva, são holofotes cadentes, Truman!

Eu não das palavras troco a ordem:

O sentido paradoxal patente neste título reflecte o carácter controverso dos

ensaios sobre o processo de ingressão no mirabulante universo da esquizofrenia

paranóica contidos no presente registo

Ora, dizer «Eu não das palavras troco a ordem!»

é equivalente a dizer «Eu não

estou paranóico, mas todo o mundo tenta provar o contrário»

Ambas as afirmações estão isentas de nexo e auto-contradizem-se, demonstrando,

desta forma, a incoerência ou o estado debilitado da sanidade do indivíduo que

as profere

Eu não das palavras troco a ordem

Eu Não estou louco

Eu não estou louco

Todos começaram por ser bolas de barro deformadas

Cuidadosamente moldadas com expressões pormenorizadas

Eu?

Eu fui moldado com pontapés e pancada

E ainda hoje sou moldado com algumas chapadas bem dadas

Sacana nervoso sem princípios.

Admito

Na verdade, não tenho princípio nem fim, sou infinito

Imortal e único, camuflado na rotina

E nestes primitivos e estúpidos transportes públicos

Não sou músico.

Isto não passa de promoção barata

De um falhado a atravessar uma fase notoriamente desinspirada

Nada!

Sem mensagem nem teorias

Tirando esta frase, praticamente tudo nesta poesia é mentira

Podia agarrar uma lâmina, arregaçar as mangas

Acabar com esta palhaçada de uma vez por todas

Mas gosto de tornar as coisas interessantes

Então optei por travar uma luta de polegares com o Eduardo Mãos-de-Tesoura

Preciso de levantar a moral!

Dêem-me uma grua

Cheguei a uma altura em que nem sei como ainda ando direito na rua!

Depois desta aventura, vou doar a minha coluna

Para a construção de estruturas anti-sismo mais duras

Vocês têm a doença e a cura, a escrita e a pintura

A sorte na melhor altura, («Eu tenho a minha loucura!»)

Mas eu guardo escondida a última garrafa de ar puro

Para, quando for tudo sangue e fumo, eu sobreviver mais uns segundos!

«You wonder about your nervous system»

«You fuckers got nerve…»

«Poetry struck a nerve in the listenership»

«I introduce myself as nervous»

«…these MC’s gotta lotta nerve»

Ze zeggen dat ik de woordvolgorde verander

Maar het kan me niet schelen en ik blijf vliegen met vissen en zwemmen met vogels

Ik ontwijk de kogels niet

Ik praat met ze, prijs ze en overtuig ze om zich tegen de auteur van het boek te keren

schoten

Het is officieel — vandaag stop ik met cynisch te zijn!

Ik drink gewoon een kopje koffie met mijn toekomstige moordenaar (en ik weet het)

kleurpotlood

Mijn poëzie is visueel als luchtspiegelingen, mentaal als dementie

"Ik stel mezelf voor als nerveus"

Ik heb een zekere neiging tot zelfvernedering

Kom je thuis?

Ik heb al een tijdje geen drankje meer aangeraakt

Ik smeekte hen mijn masker niet af te zetten.

Waarom dwingen ze?

Dit is mijn ware vorm!

misvormd!

Ben je nu blij?

Kom vaak terug, idioten!

Kijk me eens rustig aan...

Verwoed stotteren, met een tic in het linkeroog

Krassende zweren op vuil gezicht, halve gebochelde

Met de zenuwen aan de rand van de huid, knagen aan wat er nog over is van de nagels!

Bijziendheid, epilepsie, trauma... Ik weet de oorzaak niet

Maar ik begin te denken dat ik misschien een pauze moet nemen

Ik kwam om gevoeligheid in slaaprobots te wekken

Kijk naar mij, midden op het plein, toegewijd aan het verkopen van tepels

Gisteren voelde ik regen op mijn gezicht, ik had het al decennia niet meer gedaan...

En ik word nog steeds gevormd door «Klimaatveranderingen»

Maar ik denk dat het tijd is om de paraplu's te vergeten

Omdat dit geen regen is, zijn het schijnwerpers, Truman!

Ik verander de volgorde van woorden niet:

De paradoxale betekenis die in deze titel naar voren komt, weerspiegelt het controversiële karakter van de

essays over het toelatingsproces in het perspectief van schizofrenie

paranoïde in dit record

Nou, zeggen: "Ik verander de volgorde van woorden niet!"

is gelijk aan zeggen: "Ik niet

Ik ben paranoïde, maar iedereen probeert het tegendeel te bewijzen»

Beide verklaringen zijn vrijgesteld van volgende en zichzelf tegensprekende, demonstrerende,

op deze manier de inconsistentie of de verminderde staat van gezond verstand van de persoon die

spreekt het uit

Ik verander de volgorde van woorden niet

ik ben niet gek

ik ben niet gek

Ze zijn allemaal begonnen als vervormde kleiballen

Zorgvuldig gevormd met gedetailleerde uitdrukkingen

L?

Ik werd gevormd met trappen en stoten

En nog steeds word ik gevormd met een paar welverdiende klappen

Nerveuze klootzak zonder principes.

Geef toe

In feite heb ik geen begin of einde, ik ben oneindig

Onsterfelijk en uniek, gecamoufleerd in de routine

En in dit primitieve en stomme openbaar vervoer

Ik ben geen muzikant.

Dit is gewoon een goedkope promotie

Van een mislukte doorloop van een notoir ongeïnspireerde fase

Iets!

Geen bericht of theorieën

Afgezien van deze zin, is praktisch alles in deze poëzie een leugen

Ik zou een mes kunnen pakken, mijn mouwen opstropen

Maak voor eens en voor altijd een einde aan deze onzin

Maar ik vind het leuk om dingen interessant te maken

Dus koos ik ervoor om een ​​duimgevecht te houden met Eduardo Scissorhands

Ik moet mijn moraal verhogen!

geef me een kraan

Ik kwam op een punt dat ik niet eens meer weet hoe ik recht op straat kan lopen!

Na dit avontuur zal ik mijn ruggengraat doneren

Voor de constructie van sterkere anti-aardbevingsstructuren

Je hebt de ziekte en de remedie, het schrijven en het schilderen

Geluk op het beste moment, ("Ik heb mijn waanzin!")

Maar ik houd de laatste fles frisse lucht verborgen

Dus als het allemaal bloed en rook is, kan ik nog een paar seconden overleven!

«Je vraagt ​​je af over je zenuwstelsel»

"Jullie klootzakken hebben lef..."

«Poëzie raakte een gevoelige snaar in de luisteraars»

"Ik stel mezelf voor als nerveus"

«...deze MC's hebben veel zenuwen»