Conhaque - Nerve

«- Sabe que o público gosta muito de si, que o adora.»

«- Tá bem mas porque também não compreende a gente

Porque as letras agora, o público, as letras que se cantam, não, não interessa

Não interessa porque não sabem apreciar o trabalho do poeta

Até dizem: „Hey, isto é tão grande“.

Eu oiço „Uma letra tão grande“.»

Por esta altura é, ou devia ser, já sabido

Que não estou mesmo a tentar ser construtivo ou educativo com isto

Enquanto artista, hesitações criativas prendem-se, antes de mais,

com o tamanho do meu… ego

A título de exemplo:

Será que hoje devo encarnar um complexado de orgulho ferido ou um megalomaníaco

de nariz endeusado?

Talvez ambos, em aleatórios intervalos intercalados e pontuais espasmos de

escrita furiosa:

Asco, asno, gosma

Raios partam esta filha da procrastinação que me atormenta

Pego numa caneta e descarrego os nervos nesta que me parece ser a mais eficaz

forma de violência

Concedo existência a quase bonitas frases, admita-se

Eu, um nada.

Um nadinha narcisista de imaginação fértil e vincados ideais

niilistas

Se estas paredes falassem, eu não precisaria de visitas

Um dia concretizar-se-á o meu plano

E os teus netos hão-de gabar-se por seres meu contemporâneo

Não ligues, sofro ataques espontâneos de sucesso efémero

Que plantam ideias de glória megalómana no meu cérebro

A sério, eu tento não pensar nisso, mas

Confesso que às vezes não consigo disfarçar a ligeira sensação de que existem

por aí lunáticos que me impingem às pessoas e explicam porque é que eu sou o

máximo

Explica-me

Conhaque

Eu estou a gastar a tenra idade, numa de ver passar as horas até bater à porta

a minha

Eu olho para a minha dignidade, numa de: tu és uma pêga encantadora

Eu levava-te daqui para fora, mas tu adoras essa vida

Resta-me somente lamentar não poder ir só levitando

Em vez de ter de rastejar por velhas ruas de desniveladas linhas tais

Que nem os mais espampanantes pimpões, ilustres sabichões, escapam ao tropeção

na calçada

Tem tão mais graça a desgraça de um nobre, mui nobre senhor, numa cena de

humilhação na praça

Momentânea aproximação a nós:

A merda, merdita, a escória desonrada, estropiada escumalha

Acendo o próximo cigarro com a ponta deste cigarro

E o seguinte com a ponta do próximo

Se tudo correr como planeado, depois disso estou sedado

O suficiente para voltar para o ócio

Eu sou o ópio em Pessoa

Isto aqui é fixe e não fatela.

Compensa o mal que diz pelo bem que soa

Tão bem que soa.

Eu e todos, quem destoa?

Sei que estou a morder o isco mas chego à tona vitorioso, como um peixe que voa

A sério, eu ando a desperdiçar papéis de boa qualidade quando devia era estar a

escrever na carne aquilo que eu sei de coisas

Oiçam só o Verne que existe em Nerve, o verme do verbo, mero servo

Corvo no meu ombro diz-me: «escreve»

Por detrás da expressão facial drunfada, demência ferve

«Ouve, este gajo deve…» (Quê?) «…perder noites nesta merda.»

Achas que transparece?

Esplêndido

— Nerve, andas a fazer muitos filmes e a sair pouco

Eu sei que ela te deixou mas, ouve, na vida, não é tudo gajas

— A cabra cravou memórias nestas paredes

Não sei se morro ou mudo de casa

«- Je weet dat het publiek je erg leuk vindt, dat ze je aanbidden.»

«- OK, maar omdat jij ons ook niet begrijpt

Want de teksten nu, het publiek, de teksten die gezongen worden, nee, het maakt niet uit

Het maakt niet uit, want ze weten niet hoe ze het werk van de dichter moeten waarderen

Ze zeggen zelfs: „Hé, dit is zo groot“.

Ik hoor „Zo'n grote letter“.»

Inmiddels is, of zou het al bekend moeten zijn

Dat ik hiermee niet echt constructief of educatief probeer te zijn

Als kunstenaar zijn creatieve aarzelingen in de eerste plaats

met de grootte van mijn... ego

Bijvoorbeeld:

Moet ik vandaag een gewond trotscomplex of een megalomaan belichamen?

met een vergoddelijkte neus?

Misschien beide, met willekeurige tussenpozen en af ​​en toe spasmen van

woedend schrijven:

afkeer, ezel, slijm

Verdomme deze dochter van het uitstel dat me kwelt

Ik pak een pen en ontlaad mijn zenuwen in deze, wat mij het meest effectief lijkt

vorm van geweld

Ik verleen het bestaan ​​aan bijna mooie zinnen, geef het toe

Ik, een niets.

Een narcistisch stukje vruchtbare verbeeldingskracht en sterke idealen

nihilisten

Als deze muren konden praten, zou ik geen bezoek nodig hebben

Op een dag zal mijn plan uitkomen

En je kleinkinderen zullen opscheppen dat ze mijn tijdgenoot zijn

Maakt niet uit, ik heb last van spontane aanvallen van kortstondig succes

Wie plant ideeën van megalomane glorie in mijn brein?

Serieus, ik probeer er niet aan te denken, maar

Ik moet bekennen dat ik soms het lichte gevoel dat er zijn, niet kan verbergen

gekken die me aan mensen opdringen en uitleggen waarom ik de

maximum

Leg het me uit

Brandewijn

Ik breng mijn jonge leeftijd door met de plicht om de uren door te brengen tot ik op de deur klop

de mijne

Ik kijk naar mijn waardigheid, in een van: je bent een charmant poesje

Ik zou je hier weghalen, maar je houdt van dit leven

Het blijft alleen voor mij om spijt te hebben dat ik niet gewoon kan gaan zweven

In plaats van door oude straten met ongelijke lijnen te moeten kruipen zoals

Dat zelfs de meest flitsende pooiers, illustere betweters, niet aan het struikelen ontsnappen

op de stoep

Zoveel leuker is de schande van een nobele, zeer nobele heer, in een scène van

vernedering op het plein

Tijdelijke benadering van ons:

Shit, shit, in ongenade gevallen uitschot, kreupel uitschot

Ik steek de volgende sigaret op met de punt van deze sigaret

En de volgende met de tip van de volgende

Als alles volgens plan verloopt, ben ik daarna verdoofd

Genoeg om terug te keren naar ledigheid

Ik ben de opium in persoon

Dit is cool en niet saai.

Het compenseert het slechte dat het zegt voor het goede dat het klinkt

Zo goed klinkt het.

Ik en alle anderen, wie is anders?

Ik weet dat ik in het aas bijt, maar ik kom als overwinnaar uit de strijd, als een vliegende vis

Serieus, ik verspil papieren van goede kwaliteit terwijl ik dat had moeten doen

schrijf in het echt wat ik weet over dingen

Luister maar naar de Verne die bestaat in Nerve, de worm van het werkwoord, louter dienaar

Kraai op mijn schouder zegt me: «schrijf»

Achter de onduidelijke gezichtsuitdrukking kookt dementie

«Luister, deze man moet...» (Wat?) «... nachten verspillen aan deze shit.»

Denk je dat het te zien is?

Schitterend

— Zenuw, je hebt veel films gedaan en weinig uitgegaan

Ik weet dat ze je heeft verlaten, maar luister, in het leven zijn het niet alleen meisjes

— De geit heeft herinneringen in deze muren gekerfd

Ik weet niet of ik dood ga of van huis ga