Awating Eschiel - Nehemiah

As remorse awakes,

I reach these open arms out towards fulfillment,

But again return with emptiness

In this celestial cessation of time.

Too soon this door was shut so tight.

Bowing down to an untrue fate means a lesser existence.

Arise the frustration from my thickened throat,

Where confusion etches its mark straight into my chest.

I can’t fall again until you help me up.

For far too long, I have searched,

For the beauty that you create.

Lift this blanket of desperation from my heart,

To reveal my lost soul.

On my bed of stone, I await your return.

Terwijl wroeging ontwaakt,

Ik reik deze open armen uit naar vervulling,

Maar kom weer terug met leegte

In deze hemelse beëindiging van de tijd.

Te snel was deze deur zo stevig gesloten.

Buigen voor een onwaar lot betekent een minderwaardig bestaan.

Ontstaan ​​de frustratie van mijn verdikte keel,

Waar verwarring zijn merkteken recht in mijn borst etst.

Ik kan pas weer vallen als je me overeind helpt.

Veel te lang heb ik gezocht,

Voor de schoonheid die je creëert.

Til deze deken van wanhoop uit mijn hart,

Om mijn verloren ziel te onthullen.

Op mijn stenen bed wacht ik op je terugkeer.