Suppression - Nautical Mile

I take a look back at my life and I’m wondering how I’m still alive

The puzzle is never ending and this piece won’t fit without it breaking

It’s eating away inside my brain, day after day I’m wasting away

I’m falling apart, it’s such a shame, please release me from this pain

Cause I’m on my way, I’ve been down and out for a while

I’ve got myself to blame, I’ve been drowning in my own denial

Blinded by the daily grind, negative emotions control my mind

I’ve been trying hard to drown it out, the days are getting longer, my time’s

Running out

As my body’s feeling lifelss, I make way through the smoke and th darkness

Question I ask everyday, will my conscience set me free?

I can’t seem to view my way through, it’s getting harder and harder to breathe

But I know I won’t concede

Cause I’m on my way, I’ve been down and out for a while

I’ve got myself to blame, I’ve been drowning in my own denial

These things they take from me, I never wanted to be defeated, and that’s the

Way it goes, and it’s the way you left me

Hear me out, I don’t wanna lose control, take the knife from out my back, and

Hide it where nobody knows

A lifetime of mistakes there’s no one else to blame

But a chance to show those who ever doubted me

Ik kijk terug op mijn leven en vraag me af hoe ik nog leef

De puzzel is eindeloos en dit stuk past niet zonder dat het breekt

Het vreet weg in mijn hersenen, dag na dag kwijn ik weg

Ik val uit elkaar, het is zo jammer, verlos me alsjeblieft van deze pijn

Want ik ben onderweg, ik ben een tijdje down en out geweest

Ik heb mezelf de schuld te geven, ik ben aan het verdrinken in mijn eigen ontkenning

Verblind door de dagelijkse sleur beheersen negatieve emoties mijn geest

Ik heb mijn best gedaan om het te overstemmen, de dagen worden langer, mijn tijd

Opraken

Terwijl mijn lichaam levenloos aanvoelt, baan ik me een weg door de rook en de duisternis

Vraag die ik elke dag stel: zal mijn geweten me bevrijden?

Ik kan mijn weg er niet doorheen zien, het wordt steeds moeilijker om te ademen

Maar ik weet dat ik niet zal toegeven

Want ik ben onderweg, ik ben een tijdje down en out geweest

Ik heb mezelf de schuld te geven, ik ben aan het verdrinken in mijn eigen ontkenning

Deze dingen die ze van me afpakken, ik wilde nooit verslagen worden, en dat is het

Zoals het gaat, en het is de manier waarop je me verliet

Hoor me uit, ik wil de controle niet verliezen, haal het mes uit mijn rug, en

Verberg het waar niemand het weet

Een leven lang fouten die niemand anders de schuld kan geven

Maar een kans om te laten zien aan degenen die ooit aan me hebben getwijfeld