Centurion - Naumachia

The hollow loss has crept into my life

And shaped it to be its home

I fall asleep into a tar black hole

And wake up into the shades of the past day

I am Centurion

For there are hundreds of me alike

Here today gone tomorrow

Born of emptiness and sorrow

Into sadness and shaded lot

Hollow realm devoid of deeper thought

One of millions points of darkness

A diamond in sand though

I am Centurion

There are millions of us

Ordering our one-manned armies

I am my own subordinate and superior

Unnamed army of indifferent swords

Summoned to gather upon the shore

No servants they need, no lords

As obedience to themselves they swore

Past centuries were my shelter

Brought up by stone statues I was

Fed on dew that hasty night left

I have been forsaken by Light

Clad in century-old armour

Corroded by acid of memories

Covered in rust of my anger

Here I rise-Centurion

Against Hope, against Dreams

For suppressed will I fight

Confined imagination

And, oh, upright pose

Retrieve the Mind Equilibrium

Revive words their Might

Give the Night its moonless Darkness

And the Warriors the Cause to Fight

My summoning call dies into the sky-high wall of groans

The orphaned widows mourn their youth

The silhouettes of swords buried in memory

Are cutting thru the realms' screen

To stop the rocking of the empty cradles

Stone hits the stone, the clatter, as hypnotic chant, fades in blizzard�s spell

Ecce Centurion, marching with his alikes

I am Centurion

And there are millions of us

Het holle verlies is mijn leven binnengeslopen

En vormde het om zijn thuis te zijn

Ik val in slaap in een teerzwart gat

En word wakker in de schaduw van de afgelopen dag

Ik ben Centurio

Want er zijn honderden van mij gelijk

Hier vandaag morgen weg

Geboren uit leegte en verdriet

In verdriet en schaduwrijk lot

Holle wereld zonder diepere gedachten

Een van de miljoenen punten van duisternis

Een diamant in het zand wel

Ik ben Centurio

We zijn met miljoenen

Onze eenbemande legers bestellen

Ik ben mijn eigen ondergeschikte en meerdere

Naamloos leger van onverschillige zwaarden

Opgeroepen om zich op de kust te verzamelen

Geen bedienden die ze nodig hebben, geen heren

Als gehoorzaamheid aan zichzelf zwoeren ze

Afgelopen eeuwen waren mijn toevlucht

Opgegroeid door stenen beelden was ik

Gevoed met dauw die haastige nacht vertrok

Ik ben verlaten door Licht

Gekleed in eeuwenoud pantser

Gecorrodeerd door zuur van herinneringen

Bedekt met roest van mijn woede

Hier sta ik op - Centurion

Tegen Hoop, tegen Dromen

Voor onderdrukten zal ik vechten

Beperkte verbeelding

En, oh, rechtopstaande houding

Herstel het geestesevenwicht

Herleef woorden hun Macht

Geef de nacht zijn maanloze duisternis

En de krijgers de reden om te vechten

Mijn oproepende oproep sterft in de torenhoge muur van gekreun

De verweesde weduwen rouwen om hun jeugd

De silhouetten van zwaarden begraven in het geheugen

Snijden door het scherm van de rijken

Om het schommelen van de lege wiegen te stoppen

Steen raakt de steen, het gekletter, als hypnotiserend gezang, vervaagt in de betovering van een sneeuwstorm

Ecce Centurion, marcherend met zijn gelijken

Ik ben Centurio

En we zijn met miljoenen