Rood Boy Blues -

Symbols lingering in the sutures

Where I’ve stitched our lives together

Your body figures in my future

With a boa’s tender tether

I’ve got a love to shelter us

Like a flesh and bone umbrella

A holy home

Hewn in stone

Sanctified and hallowed

Well, you know that deed

Will be deemed undue

When they pry my cold dead hands off you

Nimble fingers stroll your velvet cheeks

A tear appears and travels

Well, I’ve scoped the scape

And I will not speak

While brittle ties unravel

Well, I got a love like a carnal cope

A sanguine shrine, a boney tope

But I see the ciphers

In your eyes

Like hungry hempen collars

Well, you’ll know you’re free

You’ll know we’re through

When they pry my cold dead hands off you

My hands

Can’t set you free

O, they cleave to thee

O, they fall to atrophy

My hands

Have two holes that sing

When I clench the rings

Where I wore the rood of love

No agency, no measure

Could lessen love’s great torture

But with my hands upon this treasure

Death itself becomes conjecture

Symbolen die in de hechtingen blijven hangen

Waar ik onze levens aan elkaar heb genaaid

Je lichaam speelt een rol in mijn toekomst

Met de tedere ketting van een boa

Ik heb een liefde om ons te beschermen

Als een paraplu van vlees en botten

Een heilig huis

In steen gehouwen

Geheiligd en geheiligd

Nou, je kent die daad?

Wordt als ongepast beschouwd

Wanneer ze mijn koude, dode handen van je afwrikken

Lichtvoetige vingers slenteren over je fluwelen wangen

Er verschijnt een traan en reist

Nou, ik heb de scape in kaart gebracht

En ik zal niet spreken

Terwijl broze banden ontrafelen

Nou, ik heb een liefde als een vleselijke omgang

Een sanguinisch heiligdom, een boney tope

Maar ik zie de cijfers

In jouw ogen

Zoals hongerige hennephalsbanden

Nou, je weet dat je vrij bent

Je weet dat we klaar zijn

Wanneer ze mijn koude, dode handen van je afwrikken

Mijn handen

Kan je niet bevrijden

O, ze kleven aan u

O, ze vervallen tot atrofie

Mijn handen

Heb twee gaten die zingen

Als ik de ringen klem

Waar ik het rood van liefde droeg

Geen bureau, geen maatregel

Zou de grote marteling van liefde kunnen verminderen

Maar met mijn handen op deze schat

De dood zelf wordt een vermoeden