Torches - Mortuus

In the center of the night

We become unable tell where the darkness end and we begin

Where worlds collide in bleak stains

Echoes of our intense calling resounds

Deeper and deeper, in places out of reach

The names called are breeding and multiplying through themselves

It leaves me numb with sheer fear!

Still, with the chains of effort shattered

I force the mind to depart into places of unbridled lust

Temples shunned and forbidden, where ashes are born without fire

I stare myself blind at the stranger in the mirror

In the nexus of contradiction, in the commotion in between

The speaking serpent walks

As an uninvited guest in the flesh of a pious man

In sleepless hours, in restless woe

A stranger is born within

Alike an angel of sinister hunger, scourging the roots of life

Nerve by nerve

And when we dare to lose ourselves to that aching silence

With a fiendish notion even unto ourselves —

A phoenix brought back into suffering

Imagine what could be sleeping in abodes like these,

When their outer shells shine with the fires of hell!

Where the substance of god is fouled, and we are nowhere

Vessels for the nameless, hallucinations that grow into bridges to possession

We are nowhere, we are nowhere!

Slaves!

Kneeling with heads touching burning coal

Are you not as ashes born without flames —

Here, where the veil separating night and day is so thin?

For your eyes burn with forbidden fire

Through sleepless hours, in restless woe

You face the mirror forced to confess —

The world is so much darker now

And we are nowhere!

At the diabolist coven

Wading in the water of astral shadows

At the shore line

A breach between the worlds

Midden in de nacht

We kunnen niet meer zeggen waar de duisternis eindigt en we beginnen

Waar werelden botsen in sombere vlekken

Echo's van onze intense roeping weerklinken

Dieper en dieper, op onbereikbare plaatsen

De namen die worden genoemd, fokken en vermenigvuldigen zich door zichzelf

Het maakt me gevoelloos van pure angst!

Toch, met de ketens van inspanning verbrijzeld

Ik dwing de geest om te vertrekken naar plaatsen van ongebreidelde lust

Tempels gemeden en verboden, waar as wordt geboren zonder vuur

Ik staar mezelf blind naar de vreemdeling in de spiegel

In de nexus van tegenstrijdigheid, in de commotie ertussen

De sprekende slang loopt

Als een ongenode gast in het vlees van een vrome man

In slapeloze uren, in rusteloze wee

Een vreemdeling wordt binnen geboren

Als een engel van sinistere honger, die de wortels van het leven geselt

Zenuw voor zenuw

En als we onszelf durven te verliezen aan die pijnlijke stilte

Met een duivels idee, zelfs voor onszelf -

Een feniks teruggebracht in lijden

Stel je voor wat zou kunnen slapen in woningen als deze,

Wanneer hun buitenste schillen schitteren met het vuur van de hel!

Waar de substantie van god is verontreinigd, en we zijn nergens

Vaten voor de naamlozen, hallucinaties die uitgroeien tot bruggen naar bezit

We zijn nergens, we zijn nergens!

slaven!

Knielend met hoofden die brandende kolen raken

Ben je niet als as geboren zonder vlammen -

Hier, waar de sluier die dag en nacht scheidt zo dun is?

Want je ogen branden met verboden vuur

Door slapeloze uren, in rusteloze wee

Je staat voor de spiegel en moet bekennen...

De wereld is nu zo veel donkerder

En we zijn nergens!

Bij de duivelse coven

Waden in het water van astrale schaduwen

Aan de kustlijn

Een breuk tussen de werelden