Layil - Mortuus

Condemned, thirsting, drenched in filth

Are not our souls broken and stained?

Withstanding a veiled separation, unaware of the constant change

Must not we crush this glass with our teeth

And drink from wells filled with rotten fluid?

We are but ruins here, all aligning to be forgotten!

Ever staring at the stars

Knowing they died ages ago

Their fading light upon the crocked path

With none to left follow, none left to bear the shame

The desires of this world thrown into nothingness

And we pass to places of power

At the graveyards, at crossroads of transition

The torch of Hekate, the dreary moon’s light!

None left to follow, none left to bear the shame

Even in a sleeping state this anathema exhausts

As we reach out for death with hungering hearts

Entreating our shadows to cure this unquenchable thirst

In desolate ruins, in secluded temples

We are born anew in every heartbeat!

In dark places

Hours and hours of the utmost despair

We give up who we were and what we are

Enduring the cost for saturnine gnosis

Angel and torch-bearer!

Let me drink deep from the well of nothingness!

In dark places

In broken traces

Whatever was hidden becomes clear

Venite Lucifer!

Veroordeeld, dorstig, doordrenkt van vuil

Zijn onze zielen niet gebroken en bevlekt?

Een versluierde scheiding weerstaan, zich niet bewust van de constante verandering

Moeten we dit glas niet verbrijzelen met onze tanden?

En drinken uit putten gevuld met rotte vloeistof?

We zijn hier slechts ruïnes, allemaal op één lijn om vergeten te worden!

Ooit naar de sterren staren

Wetende dat ze eeuwen geleden stierven

Hun vervagende licht op het kromme pad

Met niemand links om te volgen, niemand meer om de schande te dragen

De verlangens van deze wereld in het niets gegooid

En we gaan naar plaatsen van kracht

Op de begraafplaatsen, op het kruispunt van de overgang

De fakkel van Hekate, het sombere licht van de maan!

Niemand meer om te volgen, niets meer om de schande te dragen

Zelfs in slapende toestand wordt deze vervloeking uitgeput

Terwijl we uitreiken naar de dood met hongerige harten

Onze schaduwen smeken om deze onlesbare dorst te genezen

In verlaten ruïnes, in afgelegen tempels

We worden in elke hartslag opnieuw geboren!

Op donkere plaatsen

Uren en uren van de grootste wanhoop

We geven op wie we waren en wat we zijn

De kosten van satanische gnosis verdragen

Engel en fakkeldrager!

Laat me diep drinken uit de bron van het niets!

Op donkere plaatsen

In gebroken sporen

Wat verborgen was, wordt duidelijk

Venite Lucifer!