Nemesis - Morgoth

Through the ghoul-guarded gateways of slumber

Past the wan-mooned abysses of night

I have lived o’er my lives without number

I have sounded all things with my sight

I have whirled with the earth at the dawning

When the sky was a vaporous flame

I have seen the dark universe yawning

Where the black planets roll without aim

Is this my nemesis?

This is my nemesis

I had drifted o’er seas without ending

Under sinister grey-clouded skies

That the many-forked lightning is rending

That resound with hysterical cries

I have plunged like a deer through the arches

Of the hoary primordial grove

Where the oaks feel the presence that marches

And stalks on where no spirit dares rove

Is this my nemesis?

This is my nemesis

(I have stumbled by cave-ridden mountains

That rise barren and bleak from the plain

I have drunk of the fog-foetid fountains

That ooze down to the marsh and the main)

(I have peered from the casements in wonder

At the mouldering meadows around

At the many-roofed village laid under

The curse of a grave-girdled ground)

(I have whirled with the earth at the dawning

When the sky was a vaporous flame

I have seen the dark universe yawning

Where the black planets roll without aim)

Is this my nemesis?

This is my nemesis

Is this my nemesis?

This is my nemesis

Door de door demonen bewaakte poorten van de slaap

Voorbij de donkere afgronden van de nacht

Ik heb mijn hele leven geleefd zonder nummer

Ik heb alle dingen met mijn zicht geklonken

Ik heb met de aarde rondgeslingerd bij het aanbreken van de dag

Toen de lucht een dampende vlam was

Ik heb het donkere universum zien gapen

Waar de zwarte planeten rollen zonder doel

Is dit mijn aartsvijand?

Dit is mijn aartsvijand

Ik was over zeeën afgedreven zonder te eindigen

Onder sinistere grijsbewolkte luchten

Dat de bliksem met vele vorken aan het scheuren is

Dat weerklinkt met hysterische kreten

Ik ben als een hert door de bogen gedoken

Van het grijze oerbos

Waar de eiken de aanwezigheid voelen die marcheert

En besluipt waar geen geest durft te zwerven

Is dit mijn aartsvijand?

Dit is mijn aartsvijand

(Ik ben gestruikeld door bergen vol grotten

Die dor en somber oprijzen uit de vlakte

Ik heb gedronken van de mistige fonteinen

Dat sijpelt naar het moeras en de belangrijkste)

(Ik heb in verwondering uit de kozijnen gekeken

Op de vermolmde weiden rondom

In het dorp met vele daken dat eronder ligt

De vloek van een met graf omgorde grond)

(Ik heb met de aarde rondgewerveld bij het aanbreken van de dag)

Toen de lucht een dampende vlam was

Ik heb het donkere universum zien gapen

Waar de zwarte planeten rollen zonder doel)

Is dit mijn aartsvijand?

Dit is mijn aartsvijand

Is dit mijn aartsvijand?

Dit is mijn aartsvijand