Grand Battle -

oh, fuck this.

this can’t be fucking happening.

i have just spent the last

three fucking hours backtracking and fighting the same fucking redundant

battle clusters in the same fucking patch of grass, grinding my ASS off.

why?

well, i overwrote my fucking savestate with the title screen, that’s why!

actually saving in-game, you say?

what do i look like, a fucking noob?

these

tedious random battles are wearing me the fuck out, i don’t get nearly enough

experience from this shit.

where the fuck is my autofight button?

i can feel

my carpal tunnel slowly creeping in. my bladder is going to fucking explode, i

am frustrated as shit, but you know what, comrades?

THIS IS GONNA BE A GRAND

GODDAMN BATTLE.

i’ve seen you before, don’t wanna do it again

i don’t wanna see you, or your shitty friends

i’ve fought you before, don’t wanna do it again

i don’t wanna see you, nor your shitty friends

i’ve fought you before.

the final boss was a fuckin' joke

why even waste my time?

the credit roll’s been draggin' on

and i think i’d rather die.

your boss list doesn’t intrigue me

even with your silly jap names

at least the background music’s good

but my interest is beginning/has begun to wane

chorus x666

so here we are again, comrades.

we’ve won the battle, we’ve won the war.

we are basking in the light at the end of the tunnel, and it is every bit as

glorious

as we could’ve ever imagined it could be.

«but what lies at the end of the

tunnel?"you

may ask.

a legendary sword?

a damsel in distress?

no, what lies here is much

greater: our memories.

i rode the crest on my loyal water-steed

the shoreline lay as serene as could be

coasted on the warm current’s air

the pressure should’ve killed me by now

my greener days have already passed

i long for those simpler days

wasn’t one of the crowd, wasn’t one of the crowd

wasn’t one of the crowd, to be sure, to be sure

your ego trip went on for far too long

you stole all my limelight, i hope you realize that’s wrong.

glorious and generous, i still am

it’s only befitting that now i’m a god

you surrendered then, i can’t say that i blame you.

i bled the molasses from your veins, my beautiful american boy

i made you squeal, like the fucking pig you were.

today was a beautiful day to die

i couldn’t take refuge f-from my own mind

behind your million layered threads lay your emotive human soul

that was grateful to be fed

maybe it was electric but it could’ve just been a rainbow-flavored reverie

we walked through our day-glo dreamland, together.

i was a hard-workin' boy, my shit was up to snuff

but i can’t say that there weren’t times when i wanted to give up

YEAHHHHHHHHHHHH!

oh, fuck dit.

dit kan verdomme niet gebeuren.

ik heb net de laatste uitgegeven

drie verdomde uren terugtrekken en vechten tegen dezelfde verdomde overbodige

strijd clusters in hetzelfde verdomde stuk gras, mijn KONT eraf slijpen.

waarom?

Nou, ik heb mijn verdomde savestate overschreven met het titelscherm, daarom!

daadwerkelijk in-game opslaan, zegt u?

hoe zie ik eruit, een verdomde noob?

deze

saaie willekeurige gevechten vreten me op, ik krijg er lang niet genoeg van

ervaring van deze shit.

waar is verdomme mijn autofight-knop?

ik kan voelen

mijn carpale tunnel kruipt langzaam naar binnen. mijn blaas gaat verdomme exploderen, i

ben zo gefrustreerd als stront, maar weet je wat, kameraden?

DIT WORDT EEN GRAND

VERDOMME SLAG.

ik heb je eerder gezien, wil het niet nog een keer doen

ik wil jou niet zien, of je slechte vrienden

ik heb eerder met je gevochten, ik wil het niet nog een keer doen

ik wil jou niet zien, noch je klote vrienden

ik heb eerder met je gevochten.

de eindbaas was een verdomde grap

waarom zou ik zelfs mijn tijd verspillen?

de kredietlijst sleept zich voort

en ik denk dat ik liever dood zou gaan.

je baaslijst intrigeert me niet

zelfs met je gekke Japanse namen

de achtergrondmuziek is tenminste goed

maar mijn interesse begint / begint af te nemen

refrein x666

dus hier zijn we weer, kameraden.

we hebben de strijd gewonnen, we hebben de oorlog gewonnen.

we koesteren ons in het licht aan het einde van de tunnel, en het is net zo:

glorieus

zoals we ons ooit hadden kunnen voorstellen.

«maar wat ligt er aan het einde van de?

tunnel?" Jij?

mag vragen.

een legendarisch zwaard?

een jonkvrouw in nood?

nee, wat hier ligt is veel

groter: onze herinneringen.

ik reed de top op mijn trouwe waterfiets

de kustlijn lag zo sereen als maar zijn kan

gekust op de lucht van de warme stroom

de druk had me nu al moeten doden

mijn groenere dagen zijn al voorbij

ik verlang naar die eenvoudigere dagen

was niet een van de menigte, was niet een van de menigte

was niet een van de menigte, om zeker te zijn, om zeker te zijn

je egotrip duurde veel te lang

je hebt al mijn schijnwerpers gestolen, ik hoop dat je je realiseert dat dit verkeerd is.

glorieus en genereus, dat ben ik nog steeds

het is alleen maar passend dat ik nu een god ben

je gaf je toen over, ik kan niet zeggen dat ik het je kwalijk neem.

ik heb de melasse uit je aderen gebloed, mijn mooie Amerikaanse jongen

ik liet je gillen, zoals het verdomde varken dat je was.

vandaag was een mooie dag om te sterven

ik kon geen toevlucht zoeken voor mijn eigen geest

achter je miljoen gelaagde draden ligt je emotionele menselijke ziel

dat was dankbaar om te worden gevoed

misschien was het elektrisch, maar het had ook een mijmering met regenboogsmaak kunnen zijn

we liepen samen door ons droomland.

ik was een hardwerkende jongen, mijn shit was tot snuiftabak

maar ik kan niet zeggen dat er geen momenten waren dat ik wilde opgeven

YEAHHHHHHHHHHH!