Onslaught - Monolith

Now we’ve reached our darkest end.

The war is lost, we count the cost.

At last, we face this coming dawn

and pray that the light will save us.

The dead are all around us.

Our wounds are bleeding us dry.

This onslaught will be our downfall.

We can carry on no more.

With endless fervor the battle rages on.

The lines break and numbers wane,

now I stand alone.

The pain is searing, soon it breaks my will.

I mean to fight, and cling to light,

but the darkness closes in.

I pass amongst these fallen souls,

tormented men, they draw me in.

But now their hollow faces fade.

I pray that the light will save me.

Nu hebben we ons donkerste einde bereikt.

De oorlog is verloren, we rekenen de kosten.

Eindelijk staan ​​we voor de komende dageraad

en bid dat het licht ons zal redden.

De doden zijn overal om ons heen.

Onze wonden bloeden ons droog.

Deze aanval zal onze ondergang zijn.

We kunnen niet langer doorgaan.

Met eindeloze ijver woedt de strijd voort.

De regels breken en de cijfers nemen af,

nu sta ik alleen.

De pijn is schroeiend, al snel breekt het mijn wil.

Ik wil vechten en me vastklampen aan het licht,

maar de duisternis komt dichterbij.

Ik ga tussen deze gevallen zielen,

gekwelde mannen, ze trekken me naar binnen.

Maar nu vervagen hun holle gezichten.

Ik bid dat het licht me zal redden.