Strained - Mindless Faith

The blood has dried the time has past

We’re not devices built to last

But somehow, someway, we just keep going

So frayed, so strained, crushed

By the weight of the world

But somehow, someway, I just keep going

Like tore-up ragged toys

That stitches couldn’t mend

I don’t think we’ll break

But we’ll surely bend

Each day, burn out, feeling strained

Each night spent looking for escape

All the madness just won’t go away

Your voice, a hollow echo

From a distant yesterday

Pull me into obsolescence

Push me to depravity

And my mind’s on fire

Overwhelmed and distending

Sedated by your essence

Lulled into complacency

Het bloed is opgedroogd, de tijd is voorbij

We zijn geen apparaten die zijn gemaakt om lang mee te gaan

Maar op de een of andere manier blijven we gewoon doorgaan

Zo gerafeld, zo gespannen, verpletterd

Door het gewicht van de wereld

Maar op de een of andere manier blijf ik gewoon doorgaan

Zoals verscheurd haveloos speelgoed

Die hechtingen niet konden herstellen

Ik denk niet dat we zullen breken

Maar we zullen zeker buigen

Elke dag een burn-out, een gespannen gevoel

Elke nacht doorgebracht op zoek naar ontsnapping

Alle waanzin gaat gewoon niet weg

Jouw stem, een holle echo

Gisteren van een afstand

Trek me in de veroudering

Duw me tot verdorvenheid

En mijn geest staat in brand

Overweldigd en opgezwollen

Verdoofd door je essentie

In zelfgenoegzaamheid gesust