È l'amore -

Buio sulle scale

Silenzio che fa male;

Fuori la città si sta muovendo

Il soffitto è un cielo stretto

Morale sotto al letto

L’orgoglio è come una malattia

È l’amore che non mi lascia stare

Guardo il telefono che tace

È l’amore che brucia l’anima

Perché non sa che cosa fa senza di me

Strano che un’idea non se ne vada via

Ma si pianti come un chiodo nella tempia

E i «chissenefrega» affondano in un mare

Di momenti che non sai dimenticare

È l’amore che non mi lascia stare

Guardo il telefono che tace

È l’amore che brucia l’anima

Di colpa sua o mia non morirò

È l’amore che non mi lascia stare

Guardo il telefono che tace

È l’amore che salva l’anima

Non è vita questa vita senza lui

È l’amore…

Donker op de trap

Stilte die pijn doet;

Buiten de stad is in beweging

Het plafond is een smalle lucht

Moraal onder het bed

Trots is als een ziekte

Het is liefde die me niet met rust laat

Ik kijk naar de telefoon die stil is

Het is liefde die de ziel verbrandt

Omdat hij niet weet wat hij zonder mij doet

Vreemd dat een idee niet weggaat

Maar plant jezelf als een spijker in je slaap

En de "who cares" zinken in een zee

Van momenten die je niet kunt vergeten

Het is liefde die me niet met rust laat

Ik kijk naar de telefoon die stil is

Het is liefde die de ziel verbrandt

Mijn schuld of de zijne, ik zal niet sterven

Het is liefde die me niet met rust laat

Ik kijk naar de telefoon die stil is

Het is liefde die de ziel redt

Dit leven is geen leven zonder hem

Het is liefde…