Road to Infinity - Millenium

From the heaven to the greif softly falling in between

It all goes on and on, on and on

And your life is just a show

With the actors made of stone

They are starting in your eyes and falling down

Can’t you just remember how you lived so gentle

And secure a silent rose

And what are you today?

The frozen dusty grave

You’re crying, you’re crying

Bitter tears of pain your distant memories

You’re calling

You’re calling empty demons of your life

The shadows that you miss so much

You’re flying

You’re flying faster and so high above

I see you floating in the sky

Empty feelings grow your feelings gently flow

You’re carrying your own cross

And falling down the hill of hope, you’re falling

Days follow days and years follow years

And I know that the end is coming on

Life is your prison that’s where you live

Harms on your arms paint the colour of the sun

And you know the reason why

I know it’s your salvation and escape your promised land

You and I forever friends in need

Who never wanted to feel real alone

And the fight was all we could afford

That’s why we were never strong and never really won

(end)

Van de hemel naar de greif die er zachtjes tussenin valt

Het gaat allemaal maar door, door en door

En je leven is slechts een show

Met de acteurs van steen

Ze beginnen in je ogen en vallen naar beneden

Kun je je niet herinneren hoe je zo zacht leefde?

En beveilig een stille roos

En wat ben jij vandaag?

Het bevroren stoffige graf

Je huilt, je huilt

Bittere tranen van pijn je verre herinneringen

Je belt

Je noemt lege demonen van je leven

De schaduwen die je zo erg mist

Je vliegt

Je vliegt sneller en zo hoog erboven

Ik zie je zweven in de lucht

Lege gevoelens groeien, je gevoelens stromen zachtjes

Je draagt ​​je eigen kruis

En als je van de heuvel van hoop valt, val je

Dagen volgen dagen en jaren volgen jaren

En ik weet dat het einde nadert

Het leven is je gevangenis, daar woon je

Schade aan je armen schilderen de kleur van de zon

En je weet de reden waarom

Ik weet dat het je redding is en ontsnap aan je beloofde land

Jij en ik voor altijd vrienden in nood

Wie wilde zich nooit echt alleen voelen

En de strijd was alles wat we ons konden veroorloven

Daarom waren we nooit sterk en hebben we nooit echt gewonnen

(einde)