't Afscheid - Mieke

Ik voelde zijn hand door mijn haar

En hij streelde mijn wang

En ik dacht het is voorbij

Nog even maar en dan zie ik hem

Nooit meer terug

Nog een zoen en ik dacht het is voorbij

Maak het kort, doe het vlug

De regen valt neer als een doek op het toneel

In zijn ogen stond niets meer, het werd me teveel

Het was het geluid van de trein, dat ik wist waar ik

Stond

En die trein neemt me mee, ver van waar ik iets vond

Het huis is de trein die mij meevoert, ver weg

Van de plaats waar ik toch nooit gelukkig zou zijn

Uit mijn raam zie ik wazig een stip nog staan

Ik sluit mijn ogen, ik ga hier voor altijd vandaan

De bomen die glijden voorbij aan mijn oog

Mijn gedachten zijn doelloos, mijn tranen zijn droog

In de verte, daar ligt weer de stad in de zon

Een nieuw leven begint waar het eens toch begon

De jaren met hem zijn voorbij, ook mijn jeugd

Is nu oud zonder liefde en ook zonder vreugd

Als een klok die niet tikt, maar wel slijt aan de muur

De prijs van het leven was toch veel te duur

Als een klok die niet tikt, maar wel slijt aan de muur

De prijs van het leven was toch veel te duur