Voi - Messia

Poi d’un tratto ci si sente circondati da estranei

Come isolati, ma inondanti nella mente

Da vortici di immagini, pensieri esondati

E ti accorgi che hai retto gli argini inutilmente

I ricordi mi sembrano incorniciati

Seppur sfuocati, quadri bagnati dal solvente

Perdermi sotto i portici come se ciò potesse

Proteggermi dalla pioggia battente

Se avessi le certezze che questo solvente

Non sia soltanto un diluente

Che unito al soluto dia una soluzione alla sorgente

Sarei più risoluto sempre, e tutto si risolverebbe

Mentre rifiuto le apparenze

Le giornate scorrono lente, giorno-notte e dissolvenze

Il sole sale solerte, poi scende giù verso ponente

E anche oggi è il nulla che mi attende

Mi chiudo, sono caduto

Un re non può chiedere aiuto, sotto il diluvio

Nullatenente che difende in blocco la posizione

L’arrocco altro non è che la negazione dell’accaduto

E' vero, mi chiedo «come ho potuto?»

E' questo muro nero ciò che ho voluto davvero?

Distante come istantanee Polaroid

All’istante dovevo farmi scudo da voi

Il mio volto è riflesso su questo vetro

Son dunque questo?

Solo quel poco che vedo?

Nient’altro che un passeggero su questo treno

Che viaggia ma è sospeso e rivolto all’indietro

Forse è solo troppo presto

Forse sto capendo adesso di essere il risultato

Di un processo situato nell’essere

Che di getto rigetto, rimpiangendo ciò che è stato

Mi osservo di nuovo, se la Pangea è alla deriva

Ma è il moto da cui deriva il globo

Così l’apnea nel maremoto può farmi uomo

Dando un’idea, se poi lei ricrea il suono

E mi ritrovo, dalla contea dei rimpianti mi muovo

E' un epopea raccontarsi, ci provo

Dai, ho una marea di fogli sparsi

E un modo per spiegarvi chi sono

Odio stare solo, voi siete vitali

Nella vita siete ali per levarmi in volo

Voglio stare solo, voi siete avversari

Siete i rampicanti che mi tengono al suolo, ed io implodo

Ma se esplodo sopra a un foglio

Forse la cenere genererà un quadrifoglio

Germoglierà ma poi passerà di buon grado

E appassirà nel prato, tra voi

Chiedo cos’ha di speciale questo mio stelo?

E queste foglie?

Questo terreno?

Ogni radice in fondo è personale

Ma a confronto uguale con ciascuna nel mondo

Affondo, sedimento ma mi sento solo e tremo

Di me potreste anche farne a meno

Qual'è il mio ruolo, qui piantato?

Quanto vale un filo d’erba in un prato sterminato?

E poi mi chiedo perché me lo sono domandato

Non lo nego, so che temo l’anonimato

Grido le mie rime per sentire il risultato

Non so fare a meno di essere ascoltato

Vorrei definire il fato, ed arrivare all’imbrunire glorificato

Ma è sbagliato

Fermo il viaggio pur di sentirmi arrivato

Corro dietro a un miraggio ma ho finito il fiato

Che prezzo ha essere apprezzato

E qualche anno dopo avervi già annoiato?

Il successo contemporaneo è al contempo veleno e nutrimento

Ma è pur sempre momentaneo

L’ambizione di puntare in alto non mi da sollievo

Se anche mi sollevo poi mi schianto

Ciò che possiedo non è scarto

Perché non ho idea di dove vado, ma so da dove parto

Giusto questo stringo in mano

Ciò che sono e sono stato, che ho raccolto e raccontato

Ciò che ho scelto, ciò voi mi avete dato

Non sarei lo stesso filo se non fossi in questo prato

Mi fermo, l’intento è vivere il momento

Oppure vivere in eterno?

Quanto del mio interno proviene dall’esterno?

Forse anche questo scriver sul quaderno

Dan voel je je ineens omringd door vreemden

Als geïsoleerd, maar de geest overspoelen

Van draaikolken van beelden, overvolle gedachten

En je realiseert je dat je de banken tevergeefs hebt opgehouden

De herinneringen lijken mij ingelijst

Zij het onscherp, schilderijen badend in oplosmiddel

Verdwalen onder de speelhallen alsof dat kan

Bescherm me tegen de stromende regen

Als ik de zekerheid had dat dit oplosmiddel

Het is niet alleen een verdunner

Wat in combinatie met de opgeloste stof een oplossing geeft voor de bron

Ik zou altijd vastberadener zijn en alles zou worden opgelost

Terwijl ik uiterlijkheden afwijs

De dagen vloeien langzaam, dag-nacht en lossen op

De zon komt ijverig op en daalt dan naar het westen

En ook vandaag staat er niets op me te wachten

Ik sloot mezelf op, ik viel

Een koning kan onder de vloed niet om hulp vragen

Nullatenente die de positie en bloc verdedigt

Rokade is niets meer dan de ontkenning van wat er is gebeurd

Het is waar, ik vraag mezelf af "hoe kan ik?"

Is deze zwarte muur wat ik echt wilde?

Zo ver weg als Polaroid-snapshots

Onmiddellijk moest ik mezelf voor jou beschermen

Mijn gezicht wordt weerspiegeld in dit glas

Ben ik dit dan ook?

Alleen het weinige dat ik zie?

Niets anders dan een passagier in deze trein

Die reist maar is geschorst en achterwaarts gericht

Misschien is het gewoon te vroeg

Misschien realiseer ik me nu dat ik het resultaat ben

Van een proces dat zich in het zijn bevindt

Die van straalafwijzing, spijt hebben van wat is geweest

Ik observeer opnieuw of de Pangea op drift is

Maar het is de beweging waaruit de bol voortkomt

Dus vrijduiken in de vloedgolf kan van mij een man maken

Een idee geven, als ze het geluid dan opnieuw creëert

En ik merk dat ik uit het land van spijt verhuis

Het is een episch verhaal, probeer ik

Kom op, ik heb een heleboel verspreide papieren

Het is een manier om uit te leggen wie ik ben

Ik haat het om alleen te zijn, jij bent van vitaal belang

In het leven zijn jullie vleugels om me af te leiden

Ik wil alleen zijn, jullie zijn tegenstanders

Jullie zijn de klimplanten die me op de grond houden, en ik implodeer

Maar als ik explodeer op een blad

Misschien zal de as een klavertje vier voortbrengen

Het zal ontkiemen, maar dan zal het gewillig passeren

En het zal verwelken in de wei, onder jullie

Ik vraag wat er speciaal is aan deze steel van mij?

En deze bladeren?

Dit land?

Elke root is immers persoonlijk

Maar in gelijke vergelijking met iedereen in de wereld

Ik zink, bezink, maar ik voel me alleen en beef

Je zou ook zonder mij kunnen

Wat is mijn rol, hier geplant?

Hoeveel is een grassprietje in een eindeloze weide waard?

En dan vraag ik me af waarom ik dat zou doen

Ik zal het niet ontkennen, ik weet dat ik bang ben voor anonimiteit

Ik roep mijn rijmpjes om het resultaat te horen

Er wordt naar me geluisterd

Ik zou het lot willen definiëren en verheerlijkt in de schemering aankomen

Maar het is fout

Ik onderbreek de reis om het gevoel te hebben dat ik er ben

Ik ren achter een luchtspiegeling aan, maar ik ben buiten adem

Wat is de prijs om gewaardeerd te worden

En een paar jaar nadat je je al verveeld hebt?

Hedendaags succes is vergif en voeding tegelijk

Maar het is nog even

De ambitie om hoog te mikken lost me niet op

Als zelfs ik ophef, dan crash ik

Wat ik bezit is geen afval

Omdat ik geen idee heb waar ik heen ga, maar ik weet waar ik begin

Dit is precies wat ik in mijn hand heb

Wat ik ben en ben geweest, dat heb ik verzameld en verteld

Wat ik heb gekozen, wat je me hebt gegeven

Ik zou dezelfde thread niet zijn als ik niet in deze weide was

Ik stop, de bedoeling is om in het moment te leven

Of voor altijd leven?

Hoeveel van mijn binnenkant komt van buitenaf?

Misschien schrijf ik dit ook wel in mijn notitieboekje