Noi - Messia

Fuori dalla finestra osservo il panorama, il verde si dirama

Il monte qui di fronte mi richiama, monto la montana

La rugiada è ancora fresca tra le fronde

Si assorbe nella brezza che accarezza la foresta del Montana

E non disprezza la sua sorte, avvolge la corteccia

A volte ha l’accortezza, tra le ombre si ripara

E non avverte la tristezza di un’esistenza magra

Si dissolve tra le foglie sulle sponde del Niagara

E non si chiede che la aspetta a fine strada

O se le spetta una ricchezza milionaria

Non cerca la purezza, ma accoglie la natura

La prende in cura, ormai è avvezza a dar sollievo dall’arsura

E mi interessa l’interezza incontaminata di questa giornata

Finezza rara, bellezza nuda

Un pensiero che intermezza la cordata

Si accorda con la passeggiata, mi detta l’andatura

E a volte piove su 'sti prati in fiore

La coltre muove, li ricopre per intero

Quando il nero si dispone nel cielo e ricompone un impero che austero

Impone al terreno il suo colore

Poi il sereno lo depone, il sole regna fiero

Ma ha mai il tempo di un convegno col maltempo?

No per davvero

Frutto di un’incomprensione, eterna opposizione

Solo l’arcobaleno ne vuole l’unione

Il sole invecchia, si nasconde dietro il promontorio

Solitario, avrà un rifugio sotterraneo

Dall’altro lato la luna cresce sopra il territorio

Sul bianco avorio di un calanco millenario

E solo quando il cielo è chiaro hanno un colloquio immaginario

In caso contrario è un soliloquio volontario

Ciascuno vede l’altro solo da lontano

Non si conoscono ma ognuno è necessario

La mente vola sopra ai tetti del paese

Sui muretti e le discese, sugli archetti delle chiese

E poi si perde, nelle distese del pugliese

Aperte come porte sulle vie scoscese

Vago assorto sul selciato del castello aragonese

Dentro al borgo accovacciato sul mare turchese

Qui non ho pretese, ma solo le braccia protese

Abbraccio il panorama, sono parte dell’insieme

Buiten het raam observeer ik het landschap, het groen vertakt zich

De berg hier vooraan herinnert me, ik berijd de berg

De dauw is nog vers tussen de bladeren

Het absorbeert in de bries die het bos van Montana streelt

En het veracht zijn lot niet, het omhult de cortex

Soms heeft hij een vooruitziende blik, hij zoekt beschutting in de schaduw

En hij voelt niet de droefheid van een mager bestaan

Het lost op tussen de bladeren aan de oevers van de Niagara

En je vraagt ​​hem niet om aan het einde van de straat op je te wachten

Of als de rijkdom van een miljonair aan haar te danken is

Het zoekt geen zuiverheid, maar verwelkomt de natuur

Hij zorgt voor haar, ze is er inmiddels aan gewend haar dorst te lessen

En ik ben geïnteresseerd in de ongerepte integriteit van deze dag

Zeldzame finesse, naakte schoonheid

Een gedachte die het touwfeest onderbreekt

Het komt overeen met de wandeling, het dicteert mijn tempo

En soms regent het op deze weiden in bloei

De deken beweegt, het bedekt ze volledig

Wanneer zwart zich in de lucht rangschikt en opnieuw een rijk samenstelt dat sober is

Het legt zijn kleur op de grond

Dan zet het heldere weer het opzij, de zon regeert trots

Maar heb je wel eens tijd voor een conferentie bij slecht weer?

Nee echt

Het resultaat van een misverstand, eeuwige tegenstand

Alleen de regenboog wil zijn vereniging

De zon veroudert, het verschuilt zich achter het voorgebergte

Eenzaam, hij zal een ondergrondse schuilplaats hebben

Aan de andere kant groeit de maan over het grondgebied

Op het ivoorwit van een duizendjarige geul

En alleen als de lucht helder is, voeren ze een denkbeeldig gesprek

Anders is het een vrijwillige monoloog

Elk ziet de ander alleen van ver

Ze kennen elkaar niet, maar ze zijn allemaal nodig

De geest vliegt over de daken van het dorp

Op de muren en de hellingen, op de bogen van de kerken

En dan verdwaalt het, in de uitgestrektheid van het Apulische gebied

Open als deuren in steile straten

Vaag geabsorbeerd op de stoep van het Aragonese kasteel

Binnen het dorp gehurkt over de turquoise zee

Hier heb ik geen pretenties, maar alleen uitgestrekte armen

Ik omarm het landschap, ik ben onderdeel van het geheel