Io - Messia

Ipotizzo: forse farei meglio a stare zitto

Perché più scrivo più mi banalizzo

Nel profondo mi analizzo, poi traspongo ciò che incontro

Dentro al mondo che registro

In questa stanza non resisto ma mi paralizzo

Vivo con l’ansia di cambiare e fare il disco

Di scovare ciò che a rappare appare già visto

Così mi siedo e insisto, ma si va abbassando il soffitto

Fuggirei, sono conscio del rischio

Ma vorrei vedere se le vie esistono, se finiscono

Dove svaniscono, se mi spartisco

Danza la discordanza nell’interstizio

Osservo inerme la polvere sul mobilio

Conservo indenni le opere sul martirio

Rimango immobile al bivio, descrivo la fine del tutto

Qui dove tutto ebbe inizio

E' orribile

Lo sconosciuto oltre il muro è incomprensibile, inconcepibile

Ora il tutt’uno è distruttibile, è divisibile

L’uno dall’Altro indistinguibile

Sono inconoscibile

Lo sconosciuto oltre il muro è incomprensibile, inconcepibile

Ora il tutt’uno è distruttibile, è divisibile

L’uno dall’Altro indistinguibile, sono io

Guardo i resti di Amantia come fosse mia

In mano ho ruderi che emanano energia

Cerco un rifugio che superi le intemperie

Tra le macerie, i tumuli, e la nostalgia

Sulla mia testa i cumuli si addensano

Le nubi si addentrano, ombreggiano la prateria

Sembra quasi che i numi scendano dal cielo aprendolo

E vedendo ciò io gli stia già erigendo l’abbazia

Questo è il tempio della mia apatia

Ne sto reggendo le pareti sapendo che questi muri danno autonomia

Ma poi col tempo diventano un labirinto

E più mi addentro più mi perdo, più mi stringo a questa scrivania

Le colonne si infrangono e cascano i miti

Le catacombe si schiantano e schiacciano i riti

Detriti e immagini vive, nell’aria resta il pulviscolo

Qui le certezze spariscono

E' orribile

Lo sconosciuto oltre il muro è incomprensibile, inconcepibile

Ora il tutt’uno è distruttibile, è divisibile

L’uno dall’Altro indistinguibile

Sono inconoscibile

Lo sconosciuto oltre il muro è incomprensibile, inconcepibile

Ora il tutt’uno è distruttibile, è divisibile

L’uno dall’Altro indistinguibile, sono io

Ik veronderstel: misschien kan ik beter zwijgen

Want hoe meer ik schrijf, hoe meer ik mezelf bagatelliseer

Diep van binnen analyseer ik mezelf, dan transponeer ik wat ik tegenkom

In de wereld die ik opneem

In deze kamer kan ik het niet laten, maar ik verlam mezelf

Ik leef met de angst om te veranderen en de plaat te maken

Om erachter te komen wat je moet rappen, lijkt al te zijn gezien

Dus ik ga zitten en ik sta erop, maar het plafond gaat naar beneden

Ik zou vluchten, ik ben me bewust van het risico

Maar ik zou graag willen zien of de manieren bestaan, of ze eindigen

Waar verdwijnen ze, als ik mezelf verdeel

De onenigheid in de tussenruimte danst

Ik kijk hulpeloos naar het stof op de meubels

Ik houd de werken over het martelaarschap ongedeerd

Ik blijf roerloos op het kruispunt en beschrijf het einde van alles

Hier waar het allemaal begon

Het is verschrikkelijk

Het onbekende achter de muur is onbegrijpelijk, onvoorstelbaar

Nu is het geheel vernietigbaar, het is deelbaar

De een niet van de ander te onderscheiden

Ik ben onkenbaar

Het onbekende achter de muur is onbegrijpelijk, onvoorstelbaar

Nu is het geheel vernietigbaar, het is deelbaar

Niet van elkaar te onderscheiden, ik ben het

Ik kijk naar de overblijfselen van Amantia alsof het van mij is

In mijn hand heb ik ruïnes die energie afgeven

Ik zoek een schuilplaats die het slechte weer kan doorstaan

Tussen het puin, de heuvels en nostalgie

De hopen worden dikker op mijn hoofd

De wolken komen binnen, ze verduisteren de prairie

Het lijkt bijna alsof de goden uit de lucht neerdaalden en hem openden

En als ik dit zie, ben ik de abdij al voor hem aan het bouwen

Dit is de tempel van mijn apathie

Ik houd de muren omhoog wetende dat deze muren autonomie geven

Maar na verloop van tijd worden ze een labyrint

En hoe verder ik ga, hoe meer ik verdwaal, hoe meer ik me vastklamp aan dit bureau

De kolommen breken en de mythen vallen

De catacomben storten neer en verpletteren de rituelen

Puin en levende beelden, het stof blijft in de lucht hangen

Hier verdwijnen de zekerheden

Het is verschrikkelijk

Het onbekende achter de muur is onbegrijpelijk, onvoorstelbaar

Nu is het geheel vernietigbaar, het is deelbaar

De een niet van de ander te onderscheiden

Ik ben onkenbaar

Het onbekende achter de muur is onbegrijpelijk, onvoorstelbaar

Nu is het geheel vernietigbaar, het is deelbaar

Niet van elkaar te onderscheiden, ik ben het