Epílogo - Menezes

Numa mente perdida

Num coração flutuante

Nesse tempo, inconstante

Sem chorar

Sem ter lugar pra ficar

Numa necessidade de desabar

Em lágrimas

Por nenhum motivo ou por todos

Qualquer abraço é consolo

Para um coração desamparado

Por família, por amor, pela dor

O que me machuca é sempre o que sinto

Não o que foi feito

Não existe sujeito mais sentimental que eu

Que chora pelo que não é meu

Mas pelo que poderia ser

Mania

De achar que sempre vai conseguir

E no fim ter

Então ó determinado, respeitado e focado sujeito

Consiga uma morada para seu coração dentro do teu próprio peito

Junte os restos que ficaram no chão

E siga

Que esse mundo é todo teu

E o que tu perdeu

Tu um dia há de encontrar

De outra forma, por aí em algum lugar

Voe e vá

Apenas vá

Vá

Voar

in een verloren geest

in een zwevend hart

In die tijd onstabiel

Zonder te huilen

Zonder verblijfplaats

Nood aan instorting

In tranen

Zonder reden of voor alles

Elke knuffel is troost

Voor een hulpeloos hart

Voor familie, voor liefde, voor pijn

Wat me pijn doet, is altijd wat ik voel

Niet wat er is gedaan

Er is geen man die sentimenteler is dan ik

Wie huilt om wat niet van mij is

Maar waarvoor zou het kunnen zijn

Manie

Van denken dat het je altijd zal lukken

En uiteindelijk hebben

Dus jij vastberaden, gerespecteerde en gefocuste man

Krijg een thuis voor je hart in je eigen borst

Verzamel de overblijfselen die op de vloer zijn achtergebleven

en volg

Dat deze wereld helemaal van jou is

En wat ben je kwijtgeraakt?

Je zult op een dag vinden

Anders ergens buiten

vliegen en gaan

Ga

Gaan

Vlieg