Night By Day - MEER

Worn out from toil I haste to bed

Oh, sweet repose when day is through

I close my eyes, but darkness brings

your shadow to my sightless view

For you and for myself, no quiet find,

But then begins a journey in my head

To work my mind when body’s work’s expired

For then my thoughts — from far where I abide —

Intend a zealous pilgrimage to you

And keep my drooping eyelids open wide

But day by night and night by day

And each, though enemies to either’s reign

Do in concent shake hands to torture me

The one by toil the other to complain

How far I toil still farther off from where you are

When day’s oppression is not eased by night

When in disgrace with fortune’s eyes

I all alone beweep my state

And when I look upon myself

I curse my fate, I curse my fate

But all the same the dark is bright

I curse and bless this day by night

Sweet love I care not what life brings

I scorn to change my state with kings

For you and for myself, no quiet find,

But then begins a journey in my head

To work my mind when body’s work’s expired

For then my thoughts — from far where I abide —

Intend a zealous pilgrimage to you

And keep my drooping eyelids open wide

But day by night and night by day

And each, though enemies to either’s reign

Do in concent shake hands to torture me

The one by toil the other to complain

How far I toil still farther off from where you are

When day’s oppression is not eased by night

Vermoeid van het zwoegen haast ik me naar bed

Oh, zoete rust als de dag voorbij is

Ik sluit mijn ogen, maar duisternis brengt

jouw schaduw naar mijn blinde zicht

Voor jou en voor mezelf, geen stille vondst,

Maar dan begint een reis in mijn hoofd

Om mijn geest te werken als het werk van het lichaam is verlopen

Want dan zijn mijn gedachten - van ver waar ik verblijf -

Bedoel een ijverige pelgrimstocht naar jou

En houd mijn hangende oogleden wijd open

Maar dag bij nacht en nacht bij dag

En elk, hoewel vijanden van het bewind van een van beiden

Schud in overleg de hand om me te martelen

De een zwoegt de ander om te klagen

Hoe ver ik zwoeg nog verder weg van waar jij bent

Wanneer de onderdrukking van de dag niet wordt verlicht door de nacht

Wanneer in ongenade gevallen met de ogen van het fortuin

Ik huil helemaal alleen over mijn toestand

En als ik naar mezelf kijk

Ik vervloek mijn lot, ik vervloek mijn lot

Maar toch is het donker helder

Ik vervloek en zegen deze dag bij nacht

Zoete liefde Het kan me niet schelen wat het leven brengt

Ik veracht het om mijn staat met koningen te veranderen

Voor jou en voor mezelf, geen stille vondst,

Maar dan begint een reis in mijn hoofd

Om mijn geest te werken als het werk van het lichaam is verlopen

Want dan zijn mijn gedachten - van ver waar ik verblijf -

Bedoel een ijverige pelgrimstocht naar jou

En houd mijn hangende oogleden wijd open

Maar dag bij nacht en nacht bij dag

En elk, hoewel vijanden van het bewind van een van beiden

Schud in overleg de hand om me te martelen

De een zwoegt de ander om te klagen

Hoe ver ik zwoeg nog verder weg van waar jij bent

Wanneer de onderdrukking van de dag niet wordt verlicht door de nacht