Terrasse - Medora

Je frôlerai les corps luisants parmi la foule des Plaines

Suffoquerai sous le plomb du Soleil devant le mur, à Jérusalem

Tu m’y parleras sans cesse, cent ans

Et nous deviendrons notre solitude

Je parlerai à mots posés sur une terrasse déserte

Tout pour mieux sentir le Beau, Mïra

Tout pour mieux te sentir, Mïra

J’habiterai l'été, l’esprit errant

Tout pour mieux sentir le Beau, Mïra

Tout pour mieux te sentir, Mïra

Tu m’y parleras sans cesse, cent ans

Et nous deviendrons notre solitude

Je conduirai d’instinct, les yeux rivés sur ton visage

Pour mirer ta rougeur baroque

Frôlerai les corps luisants sous le plomb du Soleil

La terrasse, je l’entrevois déjà, Mïra

Au loin

Au loin

Ik zal langs de gloeiende lichamen tussen de Plains-menigte strijken

Stik onder het lood van de zon voor de muur in Jeruzalem

Je zult daar onophoudelijk met me praten, honderd jaar

En we zullen onze eenzaamheid worden

Ik spreek rustig op een verlaten terras

Alles om de Schone beter te voelen, Mïra

Alles om je beter te laten voelen, Mïra

Ik zal leven in de zomer, de dolende geest

Alles om de Schone beter te voelen, Mïra

Alles om je beter te laten voelen, Mïra

Je zult daar onophoudelijk met me praten, honderd jaar

En we zullen onze eenzaamheid worden

Ik rijd op instinct, ogen op je gezicht gericht

Om je barokke blos te spiegelen

Borstel de glinsterende lichamen onder leiding van de zon

Het terras, ik zie het al, Mïra

Ver weg

Ver weg