Insomnia - Martyrdom

There’s no hope left for this beaten sinking ship.

Our own fallacy has caused this disaster.

We’re going under with nothing to hold on to.

We set out with victory in mind.

Yet our ambition has fallen short.

I will not be a slave to this ocean bottom.

I will not be

Culinary for the sharks.

Lives flashing before all water beaten eyes.

Our arms grow weak but our hearts are alive.

With nothing in site but the storm ahead.

As all I care for are torn to shreds by the underwater creatures.

We’re all going under as death comes to all.

And

Then I opened my eyes to a cold dark room.

Why must I sleep in agony?

Why does my mind put me through death every night?

I rest in torture every time I close my eyes.

I know I’ll die tonight.

Er is geen hoop meer voor dit geslagen zinkende schip.

Onze eigen misvatting heeft deze ramp veroorzaakt.

We gaan ten onder met niets om ons aan vast te houden.

We vertrokken met de overwinning in gedachten.

Toch is onze ambitie tekort geschoten.

Ik zal geen slaaf zijn van deze oceaanbodem.

Ik zal niet zijn

Culinair voor de haaien.

Levens flitsend voor alle door water geslagen ogen.

Onze armen worden zwak, maar ons hart leeft.

Met niets ter plaatse behalve de storm die voor ons ligt.

Omdat alles waar ik om geef aan flarden wordt gescheurd door de onderwaterwezens.

We gaan allemaal ten onder als de dood voor iedereen komt.

En

Toen opende ik mijn ogen voor een koude, donkere kamer.

Waarom moet ik in doodsangst slapen?

Waarom laat mijn geest me elke nacht door de dood gaan?

Ik rust in marteling elke keer als ik mijn ogen sluit.

Ik weet dat ik vanavond zal sterven.