Marionatta - Mario Lanza

L’aurora di bianco vestita

Gia l’uscio dischiude al gran sol;

Di gia con le rosee sue dita

Carezza de' fiori lo stuol

Commosso da un fremito arcano

Intorno il creato già par;

E tu non ti desti, ed invano

Mi sto quit dolente a cantar

Metti anche tu la veste bianca

E schiudi l’uscio al tuo cantor!

Ove non sei la luce manca

Ove tu sei nasce l’amor

Ove non sei la luce manca

Ove non sei la luce manca

Ove tu sei nasce l’amor

De dageraad gekleed in het wit

De deur gaat al open naar de grote zon;

Al met zijn roze vingers

De stuol streelt de bloemen

Bewogen door een mysterieuze sensatie

Rond de creatie al par;

En je werd niet wakker, en tevergeefs

Ik ben erg gestopt met zingen

Trek ook het witte gewaad aan

En open de deur naar je cantor!

Waar je niet bent, ontbreekt het licht

Waar je bent, is liefde geboren

Waar je niet bent, ontbreekt het licht

Waar je niet bent, ontbreekt het licht

Waar je bent, is liefde geboren