Carried Home - Marcus Warner

Stay, in my shelter

Beneath, a bed of stone

Though tides, pull me under

I’ll be carried, carried home

Grey shorelines, break the silence

With songs of rivers flow

And I see you, cross the ocean

But I will never go, I will never go

But I will never go, I will never go

Taken, through the open

To faceless, disarray

Crowded hallways, filled with colours

And rooftops, where giants play

In streets, we heard a calling

A house where, summers show

Burnt feet, and cities sprawling

But I will never go, I will never go

But I will never go, I will never go

Stay, in my shelter

Beneath, a bed of stone

Though tides, pull me under

I’ll be carried, carried home

Grey shorelines, break the silence

With songs of rivers flow

And I see you, cross the ocean

But I will never go, I will never go

Blijf in mijn schuilplaats

Daaronder een stenen bed

Trek me door de getijden heen

Ik zal worden gedragen, naar huis gedragen

Grijze kustlijnen, doorbreek de stilte

Met liedjes van rivieren stromen

En ik zie je, steek de oceaan over

Maar ik zal nooit gaan, ik zal nooit gaan

Maar ik zal nooit gaan, ik zal nooit gaan

Genomen, door de open

Om gezichtsloos, wanordelijk te zijn

Overvolle gangen, vol kleuren

En daken, waar reuzen spelen

In de straten hoorden we een roep

Een huis waar, zomers laten zien

Verbrande voeten en uitgestrekte steden

Maar ik zal nooit gaan, ik zal nooit gaan

Maar ik zal nooit gaan, ik zal nooit gaan

Blijf in mijn schuilplaats

Daaronder een stenen bed

Trek me door de getijden heen

Ik zal worden gedragen, naar huis gedragen

Grijze kustlijnen, doorbreek de stilte

Met liedjes van rivieren stromen

En ik zie je, steek de oceaan over

Maar ik zal nooit gaan, ik zal nooit gaan