Darkness -

I had a dream, which was not all a dream.

The bright sun was extinguish’d,

And the stars did wander darkling

In the eternal space,

Rayless, and pathless, and the icy earth

Swung blind and blackening in the moonless air;

Morn came and went—and came, and brought no day,

And men forgot their passions in the dread

Of this their desolation;

And all hearts were chill’d

Into a selfish prayer for light:

And they did live by watchfires—and the thrones,

The palaces of crowned kings—

The huts, the habitations of all things which dwell,

Were burnt for beacons;

cities were consum’d,

And men were gather’d round their blazing homes

To look once more into each other’s face;

Happy were those who dwelt within the eye

Of the volcanos, and their mountain-torch:

A fearful hope was all the world contain’d;

Forests were set on fire—but hour by hour

They fell and faded—and the crackling trunks

Extinguish’d with a crash—and all was black.

All earth was but one thought—and that was death

Immediate and inglorious;

And the pang of famine fed upon all entrails—

Men died, and their bones were tombless as their flesh;

The world was void,

The populous and the powerful was a lump,

Seasonless, herbless, treeless, manless, lifeless—

A lump of death—a chaos of hard clay.

The rivers, lakes and ocean all stood still,

And nothing stirr’d within their silent depths;

Ships sailorless lay rotting on the sea,

And their masts fell down piecemeal:

As they dropp’d They slept on the abyss without a surge—

The waves were dead;

the tides were in their grave,

The moon, their mistress, had expir’d before;

The winds were wither’d in the stagnant air,

And the clouds perish’d;

Darkness had no need of aid from them—

She was the Universe.

Ik had een droom, en dat was niet allemaal een droom.

De felle zon was gedoofd,

En de sterren dwaalden rond in het donker

In de eeuwige ruimte,

Rayless, en pathless, en de ijzige aarde

Zwaaide blind en zwart in de maanloze lucht;

Morn kwam en ging - en kwam, en bracht geen dag,

En mannen vergaten hun passies in de angst

Hiervan hun verlatenheid;

En alle harten waren chill'd

In een egoïstisch gebed om licht:

En zij leefden bij wachtvuren - en de tronen,

De paleizen van gekroonde koningen -

De hutten, de woningen van alle dingen die wonen,

Werden verbrand voor bakens;

steden werden geconsumeerd,

En mannen waren verzameld rond hun brandende huizen

Om nog een keer in elkaars gezicht te kijken;

Gelukkig waren zij die in het oog woonden

Van de vulkanen en hun bergfakkel:

De hele wereld had een vreselijke hoop;

Bossen werden in brand gestoken, maar van uur tot uur

Ze vielen en vervaagden - en de knetterende stammen

Gedoofd met een crash - en alles was zwart.

De hele aarde was maar één gedachte - en dat was de dood

Onmiddellijk en roemloos;

En de hongersnood voedde zich met alle ingewanden -

Mannen stierven, en hun beenderen waren grafloos als hun vlees;

De wereld was leeg,

De dichtbevolkte en de machtige was een brok,

Seizoenloos, kruidloos, boomloos, manloos, levenloos...

Een klomp van de dood - een chaos van harde klei.

De rivieren, meren en oceaan stonden allemaal stil,

En niets bewoog zich in hun stille diepten;

Schepen zonder zeelieden lagen te rotten op de zee,

En hun masten vielen stukje bij beetje neer:

Terwijl ze dropp'd Ze sliepen op de afgrond zonder een stijging-

De golven waren dood;

de getijden waren in hun graf,

De maan, hun minnares, was eerder verlopen;

De winden waren verdord in de stilstaande lucht,

En de wolken vergaan;

De duisternis had geen hulp van hen nodig -

Zij was het Universum.