Dead Air -

Again I sense this devil near my ear

As every time my self-esteem's neglecting fear

He speaks a language of used and broken hearts

Of loneliness and of hate that seldom flows apart

But I still believe that time will tell someday

Why frozen dreams never melt by the bliss in your heart

But every single tiny touch pressures me

To kneel for an uncertainty so real

So I left again the scene where unity feels singular

And where demons scheme in my plagued haunted dreams

And I hide my eyes so that you can’t see how I fight

These vivid plans which are blocking sight for me

But I still believe that time will tell someday

Why frozen dreams never melt by the bliss in your heart

But every single tiny touch pressures me

To kneel for an uncertainty so real

I know these moments soon will pass

Like caravans of doubt like the morning chill

When dignity feels like nothing and when every tear is freezing

Then you drag me out from the dark dead air that only I am breathing

But I still believe that time will tell someday

Why frozen dreams never melt by the bliss in your heart

But every single tiny touch pressures me

To kneel for an uncertainty so real

Opnieuw voel ik deze duivel dichtbij mijn oor

Zoals elke keer dat mijn gevoel van eigenwaarde de angst verwaarloost

Hij spreekt een taal van gebruikte en gebroken harten

Van eenzaamheid en haat die zelden uit elkaar vloeien

Maar ik geloof nog steeds dat de tijd het ooit zal leren

Waarom bevroren dromen nooit smelten door de gelukzaligheid in je hart

Maar elke kleine aanraking zet me onder druk

Om te knielen voor een onzekerheid die zo echt is

Dus verliet ik de scène waar eenheid uniek voelt

En waar demonen plannen maken in mijn geplaagde spookdromen

En ik verberg mijn ogen zodat je niet kunt zien hoe ik vecht

Deze levendige plannen die het zicht voor mij blokkeren

Maar ik geloof nog steeds dat de tijd het ooit zal leren

Waarom bevroren dromen nooit smelten door de gelukzaligheid in je hart

Maar elke kleine aanraking zet me onder druk

Om te knielen voor een onzekerheid die zo echt is

Ik weet dat deze momenten snel voorbij zullen gaan

Als caravans van twijfel, zoals de ochtendkou

Wanneer waardigheid als niets voelt en wanneer elke traan bevriest

Dan sleep je me uit de donkere dode lucht die alleen ik adem

Maar ik geloof nog steeds dat de tijd het ooit zal leren

Waarom bevroren dromen nooit smelten door de gelukzaligheid in je hart

Maar elke kleine aanraking zet me onder druk

Om te knielen voor een onzekerheid die zo echt is