Anestésicos - Manual

Paredes brancas, muita luz Vinte e dois dias sem sonhar

O ar não entra, o gosto é ruim

Portas lacradas com pesar

Refaço os passos que eu não dei

É duro ver a esperança morrer

E um pai sofrer

Recolho os cacos pra entender

Porque será que tem que ser

Tão cedo assim

Memórias boas pra não desabar

Alguém me ajude com a dor

A equilibrar a minha raiva e o torpor

Posso absolver, mas nunca esquecer

Quem me dera fosse fácil assim

A dosagem não me deixa despertar

Aperto os olhos, grito em vão

Arranco o acesso pra sangrar

Toda angústia que há dentro de mim

Witte muren, veel licht Tweeëntwintig dagen zonder dromen

De lucht komt niet binnen, de smaak is slecht

Deuren verzegeld met spijt

Ik herhaal de stappen die ik niet heb genomen

Het is moeilijk om hoop te zien sterven

En een vader lijdt

Ik raap de stukjes op om het te begrijpen

Waarom moet het?

zo snel

Goede herinneringen om niet uit elkaar te vallen

Iemand help me met de pijn

Mijn woede en gevoelloosheid in evenwicht brengen

Ik kan vrijspreken maar nooit vergeten

Ik wou dat het zo makkelijk was

De dosis laat me niet wakker worden

Ik knijp mijn ogen tot spleetjes, schreeuw tevergeefs

Ik scheur de toegang tot bloeden af

Alle angst in mij