Monotonía - Manta Ray

There’s no beast,

obviously.

The floor just creaks,

obviously.

The morning with coffee was snowy and sweet,

and there was this small, snow-white dog

that was barking at our feet,

honestly.

drove all day to the vacant beach.

Grey mist hanging over the sea,

alleys clogged with magazines,

and the boardwalk is empty.

The house in the valley is open this week,

imagine the sea looking in at the slowly moving sheets.

Honestly.

If you feel weak, leave it to me.

If you need sleep, leave it to me.

Need wool socks for your feet, leave it to me.

Need a walk on the beach, leave it to me.

An ear into which to weep, leave it to me.

A shoulder on which to sleep, leave it to me.

And leave it to me to not speak

when I pass you on the street.

Leave it to me to feel weak,

leave it to me to run from your feet.

Leave it to me to not speak

when I pass you on the street,

leave it to me to feel weak,

leave it to me, number thirty-three,

leave it to me.

Er is geen beest,

blijkbaar.

De vloer kraakt gewoon,

blijkbaar.

De ochtend met koffie was besneeuwd en zoet,

en daar was deze kleine, sneeuwwitte hond

dat blafte aan onze voeten,

eerlijk.

de hele dag naar het lege strand gereden.

Grijze mist die over de zee hangt,

steegjes verstopt met tijdschriften,

en de promenade is leeg.

Het huis in de vallei is deze week open,

stel je voor dat de zee naar de langzaam bewegende lakens kijkt.

Eerlijk.

Als je je zwak voelt, laat het dan aan mij over.

Als je slaap nodig hebt, laat het dan aan mij over.

Wollen sokken nodig voor je voeten, laat het aan mij over.

Een strandwandeling nodig, laat het aan mij over.

Een oor om in te huilen, laat het aan mij over.

Een schouder om op te slapen, laat het aan mij over.

En laat het aan mij over om niet te praten

als ik je op straat passeer.

Laat het aan mij over om je zwak te voelen,

laat het aan mij over om voor je voeten te rennen.

Laat het aan mij over om niet te praten

als ik je op straat passeer,

laat het aan mij over om me zwak te voelen,

laat het aan mij over, nummer drieëndertig,

laat het aan mij over.