La Llamada Interior - Manolo Garcia

Aquí empieza hoy la llamada interior

Aquí empieza la tarde, aquí empiezo hoy

Un niño no soy, hay que aplomar el tipo

Aquí empieza hoy la llamada interior

Aquí ha de empezar

Miré, desde el balcón

De aquel hotel en el piso 26

El ir y venir apresurado de la gente, hormigas en su frenesí

En las grandes avenidas la vida era un ciclón de hollín

Un vórtice de esperanzas girando enloquecido en su devenir

Volví despacio hacia la cama en aquella habitación

Extraña habitación y me sentí ajeno a todo

La vida era un folletín

Gastado y viejo, gastado y viejo folletín

Aquí empieza hoy la llamada interior, aquí empieza la tarde

Aquí empiezo hoy

Un niño ya no soy, hay que aplomar el tipo

Aquí empieza hoy la llamada interior

Aquí ha de empezar

Desperté y te vi, tú estabas allí

El mal sueño quedaba atrás

A mi lado estás, el día empieza ya

Tu mirada es diáfana

A mi lado estás, la pesadilla queda atrás

Queda atrás

Hier begint vandaag de innerlijke oproep

Hier begint de middag, hier begin ik vandaag

Ik ben geen kind, je moet de man pijpen

Hier begint vandaag de innerlijke oproep

Hier moet je beginnen

Ik keek, vanaf het balkon

Vanuit dat hotel op de 26e verdieping

Het haastige komen en gaan van mensen, mieren in hun razernij

In de grote lanen was het leven een cycloon van roet

Een draaikolk van hoop die als een gek ronddraait in zijn toekomst

Ik liep langzaam terug naar het bed in die kamer

Vreemde kamer en ik voelde me niet bewust van alles

het leven was een feuilleton

Versleten en oud, versleten en oud feuilleton

Hier begint vandaag de innerlijke roep, hier begint de middag

Ik begin hier vandaag

Ik ben geen kind meer, je moet de man doorgronden

Hier begint vandaag de innerlijke oproep

Hier moet je beginnen

Ik werd wakker en ik zag je, je was daar

De slechte droom bleef achter

Je staat aan mijn zijde, de dag begint nu

je look is doorschijnend

Je staat aan mijn zijde, de nachtmerrie is achter de rug

achtergelaten