Dependência - Mank

Dois pés na porta, saio caminhando

Minha rima entorta a multidão que vai passando

O córtex nunca para, ta sempre trabalhando

Corte profundo na alma, de quem ta escutando

Sentimento em letra aos poucos vou transformando

Caneta vira escopeta, rimas eu vou disparando

Cada linha escrita a vontade vai aliviando

Doce que nem mel, o vício vou saboreando

Sensação estranha, que vem das minhas entranhas

Escondido nas sombras, completo minha barganha

O espanto é geral, pela minha façanha

Ágil igual aranha, quem não bate apanha

Meus versos eu calculo, igual Malba Tahan

Mas os raps que eu faço não calculam o amanhã

Rap não é ciência exata, sei disso de fato

Pensando aqui nunca fui bom em exatas, pra ser exato

Sempre atento, completo a minha missão

Fugir dos homens de branco me levou a exaustão

Ouço grunhidos, então começo a anotar

Continuo escrevendo mesmo quando a tinta acaba

Pois a munição da minha caneta é diferente

Não é a química contida em seu recipiente

Mas sim as ideias que aparecem naturalmente

Quando vasculho a minha mente…

Me acorrentar vou te falar é bem difícil

Escrever rap o tempo inteiro é meu vicio

Perto do precipício, fixo o meu oficio

To no começo, mas to longe do início

Me acorrentar vou te falar é bem difícil

Escrever rap o tempo inteiro é meu vicio

Perto do precipício, fixo o meu oficio

To no começo, mas to longe do início

A mão pesa, são vários dias nessa labuta

Sem pressa, o que me interessa é não perder a conduta

Duelo com a vontade é infindável essa luta

Não posso parar o processo de forma tão bruta

Faço chacina com rima, mas não sou assassino

Salvo pelo gongo, no forno não asso sino

«Esquizotípico», difícil entender meu raciocínio

Escapo das ciladas mesmo sem avisar o bino

Sem descanso pra caneta, vivo nessa dependência

É quase o dia inteiro anestesiei a impaciência.

Com mistura de fuligem e solventes

De repente, preenchi o papel na minha frente

Olhando no espelho, mudei o meu firmamento

Viajando com a caneta, cheguei ao firmamento

Celular desligado, não registrei o momento

Então cabisbaixo voltei ao meu aposento

Só pra constar, aos 70 não aposento

Só porque 'cê tentou, não quer dizer que ta isento

Troco a minha visão por pedra…

Cada «tic» que eu escuto, aumento impacto da queda

Nessa corrida to atrasado, lembro todo dia

De tanto comer terra, desenvolvi geofagia

O peso da palavra então pode causar um baque

Espantando a claque, passando pra lembrar que…

Me acorrentar vou te falar é bem difícil

Escrever rap o tempo inteiro é meu vicio

Perto do precipício, fixo o meu oficio

To no começo, mas to longe do início

Me acorrentar vou te falar é bem difícil

Escrever rap o tempo inteiro é meu vicio

Perto do precipício, fixo o meu oficio

To no começo, mas to longe do início

Twee voeten in de deur, ik loop naar buiten

Mijn rijm buigt de passerende menigte

De cortex stopt nooit, hij werkt altijd

Diepe snee in de ziel van degenen die luisteren

Gevoel in teksten, beetje bij beetje transformeer ik

Pen wordt jachtgeweer, rijmpjes schiet ik

Elke regel die naar believen is geschreven, verlicht

Zoet als honing, ik geniet van de verslaving

Vreemd gevoel, dat uit mijn ingewanden komt

Verborgen in de schaduw voltooi ik mijn afspraak

De verbazing is algemeen, vanwege mijn prestatie

Behendig als een spin, die geen vangsten doet

Ik bereken mijn verzen, zoals Malba Tahan

Maar de raps die ik doe, berekenen morgen niet

Rap is geen exacte wetenschap, dat weet ik zeker

Als ik erover nadenk, was ik nooit goed in exacte wetenschappen, om precies te zijn

Altijd attent, ik voltooi mijn missie

Wegrennen van de mannen in het wit leidde tot uitputting

Ik hoor gegrom, dus begin ik aantekeningen te maken

Ik blijf schrijven, ook als de inkt op is

Omdat de munitie in mijn pen anders is

Het is niet de chemie die in de verpakking zit

Maar de ideeën die vanzelf ontstaan

Als ik mijn gedachten doorzoek...

Mezelf vastketenen, dat zal ik je zeggen, is erg moeilijk

De hele tijd rap schrijven is mijn verslaving

Dicht bij de afgrond zette ik mijn baan

Ik sta aan het begin, maar ik ben nog ver verwijderd van het begin

Mezelf vastketenen, dat zal ik je zeggen, is erg moeilijk

De hele tijd rap schrijven is mijn verslaving

Dicht bij de afgrond zette ik mijn baan

Ik sta aan het begin, maar ik ben nog ver verwijderd van het begin

De hand is zwaar, er zijn meerdere dagen in dit zwoegen

Geen haast, wat mij interesseert is niet om gedrag te verliezen

Duel met de wil, dit gevecht is eindeloos

Ik kan het proces niet op zo'n brutale manier stoppen

Ik slacht met rijmpjes, maar ik ben geen moordenaar

Behalve de gong, blaas ik geen bel in de oven

«schizotypisch», moeilijk om mijn redenering te begrijpen

Ik ontsnap aan de valkuilen, zelfs zonder de bino op de hoogte te stellen

Geen rust voor de pen, ik leef in deze afhankelijkheid

Het is bijna de hele dag dat ik het ongeduld verdoofde.

Met een mengsel van roet en oplosmiddelen

Plotseling vulde ik het papier voor me in

In de spiegel kijkend, veranderde ik mijn firmament

Reizend met de pen bereikte ik het firmament

Mobiele telefoon uitgeschakeld, ik heb het moment niet geregistreerd

Dus, met mijn hoofd naar beneden, keerde ik terug naar mijn kamer

Even voor de goede orde, op 70 ga ik niet met pensioen

Dat je het geprobeerd hebt, betekent niet dat je vrijgesteld bent

Ik ruil mijn visie voor steen...

Elke «tik» die ik hoor, vergroot de impact van de val

In deze race ben ik te laat, ik herinner me elke dag

Door zoveel land te eten, ontwikkelde ik geofagie

Het gewicht van het woord kan dan een plof veroorzaken

Verbazingwekkend de menigte, die langskomt om te onthouden dat...

Mezelf vastketenen, dat zal ik je zeggen, is erg moeilijk

De hele tijd rap schrijven is mijn verslaving

Dicht bij de afgrond zette ik mijn baan

Ik sta aan het begin, maar ik ben nog ver verwijderd van het begin

Mezelf vastketenen, dat zal ik je zeggen, is erg moeilijk

De hele tijd rap schrijven is mijn verslaving

Dicht bij de afgrond zette ik mijn baan

Ik sta aan het begin, maar ik ben nog ver verwijderd van het begin