Prefácio - Maneco

Sabe o dia que eu nasci, gritei

De uma corda no pescoço sobrevivi, mas não sei se escapei

Seu sorriso eu não ouvi, calei

Não sei se eu componho o que senti, e se eu vivi o que não sei?

Estava em uma encolha, estourei minha bolha, pra morrer sufocado

Tipo um astronauta sem roupa

Essa é a ideia, que eu ponho em pauta, se o ar aqui me falta

Me encolho e viro pangeia

Não me tire do meu foco, ta meio cheio meu copo

Se eu quiser eu loto, canalha não me atrapalha, talvez pra tu de nada valha

Nem ajunta e nem espalha, minha vida é uma batalha

Eu afio minha navalha contra os meus medos

Ele me assusta mas na disputa, eu me concentro na minha luta

Eu não descanso, e nem tento, se tu duvida, me insulta

Sem solução, eu invento, sabe por que?

Porque eu não estou aqui pra perder tempo

De mim ela espera o mundo, do mundo eu espero a morte

Esse é meu meu artificio, vida difícil, talvez acorde

Vida passa como um míssil, no instrumento faço um acorde

Algumas vezes ainda me sinto forte, mesmo na rota de um precipício

De mim ela espera o mundo, do mundo eu espero a morte

Esse é meu meu artificio, vida difícil, talvez acorde

Vida passa como um míssil, no instrumento faço um acorde

Algumas vezes ainda me sinto forte, mesmo na rota de um precipício

Pulei esperando asas ter, no meu ser interior de rolê

Achei o obscuro e o prazer, sintético fazer o quê?

É o maior que posso, moço, eu torço pra não sentir remorso, coço

A cabeça tentando achar, um bom lugar, onde eu possa te encontrar

Deixa pra la, me viraram do avesso

Virei original, com as pedra de tropeço, construí o meu mural

Joga fora a tua mascara, se não nota não me quota

Prefiro a pela áspera, se esperança não ta morta

E a carapuça, não serve, situação ta ruça, prefere

Ferir quem não te fere, disfarça se tu consegue

Mas eu dou ultimo confere, na tua esfera, espera

Se eu te pegar mentindo, já era!

Experimenta que eu quero ver… Vai!

Cheguei no chão, não sinto dores, e os penhores

Já penhoraram o que eu tinha, então já era, a minha linha, mas antes disso

Ouvi um boato, de um desacato, no meu espaço

Espaço nave, que já não cabe, no universo, nem paralelo, abri o elo

Ele já tava me esperando do lado de fora, e disse «vambora», essa é a hora

Pelas parábolas perambulando, não via o meu contexto

E eu vou notando que o ensino de berço, não fiz um terço

Desobedeço, quem ta me amando, não sei por quanto, eu aguento

Seu sofrimento, te vi chorando, em meio ao vento, te acalento, te enganando

Weet je, de dag dat ik werd geboren, schreeuwde ik

Aan een touw om mijn nek heb ik het overleefd, maar ik weet niet of ik ontsnapt ben

Ik hoorde je glimlach niet, ik hield mijn mond

Ik weet niet of ik componeerde wat ik voelde, en of ik leefde wat ik niet weet?

Ik zat in een krimp, ik barstte mijn bubbel, om te stikken

Als een astronaut zonder kleren

Dit is het idee dat ik op de agenda zet als ik hier de lucht ontbreekt

Ik krimp ineen en word Pangaea

Leid me niet af van mijn focus, mijn glas is half vol

Als ik wil, doe ik het, schurk stoort me niet, misschien is het waardeloos voor jou

Het verzamelt noch verstrooit, mijn leven is een strijd

Ik slijp mijn scheermes tegen mijn angsten in

Hij maakt me bang, maar in het geschil concentreer ik me op mijn gevecht

Ik rust niet, en ik probeer niet eens, als je twijfelt, me te beledigen

Zonder oplossing verzin ik, weet je waarom?

Omdat ik hier niet ben om tijd te verspillen

Van mij verwacht zij de wereld, van de wereld verwacht ik de dood

Dit is mijn kunstgreep, hard leven, misschien wakker worden

Het leven gaat als een raket voorbij, in het instrument maak ik een akkoord

Soms voel ik me nog steeds sterk, zelfs op een klif

Van mij verwacht zij de wereld, van de wereld verwacht ik de dood

Dit is mijn kunstgreep, hard leven, misschien wakker worden

Het leven gaat als een raket voorbij, in het instrument maak ik een akkoord

Soms voel ik me nog steeds sterk, zelfs op een klif

Ik sprong in de hoop vleugels te hebben, in mijn binnenste op een achtbaan

Ik vond het obscuur en plezierig, synthetisch om wat te doen?

Het is zo groot als ik kan, jongen, ik hoop dat ik geen wroeging voel, ik jeuk

Mijn hoofd probeert een goede plek te vinden waar ik jou kan vinden

Maakt niet uit, ze keerden me binnenstebuiten

Ik werd origineel, met de struikelblokken bouwde ik mijn muurschildering

Gooi je masker weg, als je het niet opmerkt, citeer me dan niet

Ik geef de voorkeur aan een ruwe huid, als de hoop niet dood is

En de kap, die werkt niet, een krappe situatie, die heeft liever

Doe degenen pijn die je geen pijn doen, vermom je als je kunt

Maar ik geef de laatste cheque, in jouw sfeer, wacht

Als ik je betrap op liegen, is het voorbij!

Probeer het, ik wil het zien... Gaan!

Ik landde op de grond, ik voel geen pijn, en de pionnen

Ze hebben al verpand wat ik had, dus dat was het, mijn lijn, maar daarvoor

Ik hoorde een gerucht van minachting in mijn ruimte

Ruimteschip, dat niet meer past, in het universum, noch parallel, ik opende de link

Hij wachtte me buiten al op, en hij zei «laten we gaan», dit is het moment

Door de gelijkenissen die ronddwaalden, zag ik mijn context niet

En ik merk dat wiegonderwijs, ik heb geen derde gedaan

Ik gehoorzaam niet, wie houdt van mij, ik weet niet voor hoeveel, ik kan het aan

Je lijden, ik zag je huilen, midden in de wind, ik troost je, bedrieg je