Estações - Makalister

Passam estações por esse trilho

Vagões cheios e vazios chegam e partem à todo o tempo

Levam saudades, ressentimentos na bagagem

Umas mãos enxugam lágrimas e as outras acenam

Válvula de escape dos meus sonhos

Como nuvens soltas que se escondem do enxofre

Lugares industriais

Beiras de rios

Estradas velhas, manguezais, covis

Qualquer lugar de abandono com pinheiros e salgueiros

É um cenário perfeito pra esquecer que estou vivendo/morrendo

As horas passam e dou graças à isso

Os ventos movem os moinhos que esmagam martírios

Todas as coisas mudam com o passar do tempo

E eu não sei por que insisto em dizer que sou o mesmo

Estações

Vagando por vagões de divagação

Devagar, estação por estação passa por mim

Túneis e clarões, grandes vegetações

Poucas habitações até chegar ao fim da jornada

Nada no jornal

Então leio lembranças do meu diário mental

Vejo humanos amenos e demônios entre os neurônios

Onde a memória mora por muitos anos

O vapor vai por nuvens no céu

De passagem pela paisagem que tira o véu e revela horizontes de mim mesmo que

pinto nessa tela

O suor e água que dilui a aquarela

Árvore genealógica nas eras geológicas do meu DNA

Enquanto via a ferrovia me levar até chegar no expresso de aço que treme as

estações

São poucas épocas que põe a gente de frente pro que passou Invernos e outonos

tem tons intensos

Folhas secas e sua cor me lembram o que sobrou de momentos que foram imensos

Sigo imerso em outros climas que a terra clã

Ela agora reclama enferma em uma cama

O primor da primavera e verão não serão iguais

Assim como os carnavais já não são

Ficar são, vai ser tipo uma unção

Qual vai ser a nova versão de diversão?

O universo vivendo uma inversão

E me dizem que o caso é pura invenção

Não existe mais conversa

Só conversão de valores em moeda

Enquanto assistimos nossa existência em plena queda livre pelas estações

Estações me atravessam como facas e adagas

Alterando o curso d'água pelas fibras de minh’alma

Permeio essa cama de vida só com o sumo dos meus sonhos

Que escorre pelos poros de um corpo em abandono

Não durmo como um anjo

Pairo tal demônios que observam seus cachorros em confronto

Do leste para o oeste do meu cômodo

O espelho me recusa

Cansado de me devolver angústias

Seria minha arte o sentido da minha vida?

Me pego a pensar desperdiçando algumas linhas

Todas as coisas mudam e desvanecem, exceto os poemas, cicatrizes

Toda vez que morre o brilho de uma estrela, outra nasce em minha palma

Toda vez que olho pro céu um dejavu me faz pensar nas estações

Stations passeren dit spoor

Er komen en gaan voortdurend volle en lege wagons

Ze dragen nostalgie, wrok in hun bagage

Sommige handen drogen tranen en de andere zwaaien

Uitlaatklep van mijn dromen

Als losse wolken die zich verbergen voor zwavel

industriële plaatsen

oevers van rivieren

Oude wegen, mangroven, holen

Elke verlaten plek met dennen en wilgen

Het is een perfect scenario om te vergeten dat ik leef/sterf

De uren gaan voorbij en daar ben ik dankbaar voor

De wind beweegt de molens die martelaren verpletteren

Alle dingen veranderen in de loop van de tijd

En ik weet niet waarom ik erop sta te zeggen dat ik dezelfde ben

Seizoenen

Dwalen door wagens van uitweiding

Station voor station trekt langzaam aan me voorbij

Tunnels en blikken, grote vegetatie

Weinig woningen tot aan het einde van de reis

Niets in de krant

Dus las ik herinneringen uit mijn mentale dagboek

Ik zie milde mensen en demonen tussen de neuronen

Waar de herinnering vele jaren leeft

De stoom gaat door wolken in de lucht

Door het landschap gaan dat de sluier opheft en de horizonten van mezelf onthult

Ik schilder op dit doek

Het zweet en het water dat de aquarel verdunt

Stamboom in de geologische tijdperken van mijn DNA

Terwijl ik keek hoe de spoorlijn me naar de stalen snelweg bracht die de

seizoenen

Er zijn maar weinig seizoenen waarin mensen oog in oog komen te staan ​​met wat er in de winter en de herfst is gebeurd

heeft intense tonen

Droge bladeren en hun kleur herinneren me aan wat er over is van immense momenten

Ik blijf ondergedompeld in andere klimaten dan clanland

Ze klaagt nu ziek in een bed

Lente en zomer zullen niet hetzelfde zijn

Net zoals carnaval niet meer bestaat

Als u gezond wordt, zal het als een zalving zijn

Wat wordt de nieuwe versie van plezier?

Het universum ervaart een inversie

En ze vertellen me dat de zaak puur verzinsel is

Er is geen gesprek meer

Alleen omrekening van bedragen in valuta

Terwijl we ons bestaan ​​in vrije val door de seizoenen heen bekijken

Seizoenen kruisen me als messen en dolken

De waterloop veranderen door de vezels van mijn ziel

Ik doordring dit levensbed alleen met het sap van mijn dromen

Dat stroomt door de poriën van een lichaam in overgave

Ik slaap niet als een engel

Ik zweef als demonen die hun honden in confrontatie bekijken

Van het oosten naar het westen van mijn kamer

De spiegel weigert me

Moe van het beantwoorden van mijn angst

Zou mijn kunst de zin van mijn leven zijn?

Ik betrap mezelf erop dat ik eraan denk om een ​​paar regels te verspillen

Alle dingen veranderen en vervagen, behalve gedichten, littekens

Elke keer dat de glans van een ster sterft, wordt er een andere geboren in mijn handpalm

Elke keer als ik naar de lucht kijk, doet een dejavu me denken aan de seizoenen