The Architect -

How long have I been here?

Not long enough by my account

Each hour feels like eternity

Staring blankly at this crumbling wall

Voices resound;

the architect speaks

Take my hand;

set your mind adrift

Snapping back to the cold, hard reality

Maniacal laughter echoing from his lips

Pins and needles;

dancing on glass

His fragile psyche is mine to exploit

I wonder how long this can go on

behavioral abnormality

I wonder if they’ll ever believe me

This atrocity is his to share

The dark matter within my bones

Has become his home;

his calcified temple

Let the sky fall, let it all burn away

But what will become of my sanity?

Fret not as I will restore your life

And all that I have taken from you

Grasping at straws;

the architect speaks

There is not much more that I can do

This is all my fault

Never content with the life I was given

Now I’m here with this abomination

Growing, spreading

Thriving, maturing

The architect now has all he needs

You are confused, aphotic child

This is what you wanted to be

A vessel for the second coming

I never wanted to hurt my family

It was vital to remove all constraints

Et umbra mortis Et Lucifer justitae Shall provide you with the warmth you crave

He cowers, whimpers

Now in the corner,

Pathetic creature

Your importance is nil

When the time comes I shall feast upon your flesh

Leaving your carcass as the framework

For my return

Let the sky fall, let it all burn away

But what will become of my sanity?

Fret not as I will restore your life

And all that I have taken from you

Grasping at straws;

the architect speaks

There is not much more that I can do

There is not much more I can do

There is nothing I can do

Auditory hallucinations

Carefully monitored palpitations

Soft iridescence;

casting shadows

casting shadows

There is not much more I can do

There is nothing left to prove

Hoelang ben ik hier al?

Niet lang genoeg volgens mijn account

Elk uur voelt als een eeuwigheid

wezenloos staren naar deze afbrokkelende muur

Stemmen weerklinken;

de architect spreekt

Pak mijn Hand;

zet je geest op drift

Terug naar de koude, harde realiteit

Maniakaal gelach galmde over zijn lippen

Spelden en naalden;

dansen op glas

Zijn fragiele psyche is van mij om te exploiteren

Ik vraag me af hoe lang dit kan doorgaan

gedragsafwijking

Ik vraag me af of ze me ooit zullen geloven

Deze gruweldaad is van hem om te delen

De donkere materie in mijn botten

Is zijn thuis geworden;

zijn verkalkte tempel

Laat de lucht vallen, laat het allemaal wegbranden

Maar wat zal er van mijn gezond verstand worden?

Maak je geen zorgen, want ik zal je leven herstellen

En alles wat ik van je heb afgenomen

Grijpen aan een strohalm;

de architect spreekt

Er is niet veel meer dat ik kan doen

Dit is allemaal mijn schuld

Nooit tevreden met het leven dat ik kreeg

Nu ben ik hier met deze gruwel

Groeien, verspreiden

Bloeiend, rijpend

De architect heeft nu alles wat hij nodig heeft

Je bent in de war, afotisch kind

Dit is wat je wilde zijn

Een schip voor de wederkomst

Ik wilde mijn familie nooit pijn doen

Het was essentieel om alle beperkingen weg te nemen

Et umbra mortis Et Lucifer justitae Zal je voorzien van de warmte waar je naar verlangt

Hij huivert, jammert

Nu in de hoek,

Zielig wezen

Uw belang is nihil

Als de tijd daar is, zal ik me vergasten aan je vlees

Je karkas achterlaten als het raamwerk

Voor mijn terugkeer

Laat de lucht vallen, laat het allemaal wegbranden

Maar wat zal er van mijn gezond verstand worden?

Maak je geen zorgen, want ik zal je leven herstellen

En alles wat ik van je heb afgenomen

Grijpen aan een strohalm;

de architect spreekt

Er is niet veel meer dat ik kan doen

Ik kan niet veel meer doen

Er is niks wat ik kan doen

Auditieve hallucinaties

Zorgvuldig gecontroleerde hartkloppingen

Zachte irisatie;

schaduwen werpen

schaduwen werpen

Ik kan niet veel meer doen

Er valt niets meer te bewijzen