Mlle - LUXURIA

«ces quelques pas du palier a la chambre dalbertine, ces

Quelques pas que person ne ne pouvait plus arreter, je les fis avec

Delices, avec prudence, comme plonge dans un element

Nouveau, comme si en avancant javais lentement deplace

Du bonheur, et en meme temps avec un sentiment inconnu de Toute-puissance, et dentrer enfin dans un heritage qui

Meut de tout temps appartenu."*

A winters night

The northern quay

The isle of dogs

The rabid one is me You sip your drink

Undismayed

And I just said

«these days my heart seems to be a kind of hand grenade»

Nothing in the air tugs at the tower blocks

As you raise your finger and pull the pin

Nothing much on earth moves down these desolating docks

Do you really think you just scratched your chin?

But you were never albertine

And I was never poor marcel

Who were you that time round,

Mademoiselle?

Monsieur a peur du parfum des princesses

And now I act up And youve a winning frown

Ive contracted love

As Im devoured down

Blame my deadening intensity

And tell me how you got the part in this

My own illicit agony

I lay it on pretty thick

You spread yourself pretty thin

Ducking and dividing under every skin

And my final words as you get up and leave

«if youre free as air, I dont want to breathe»

Good evening,

I am the madman in love with your daughter

We need to talk

Just you and me I saw her last in eden

Or some other far eastern quarter

Where the river snakes its way out to sea

But you were never albertine

And I was never poor marcel

Who were you that time round,

Mademoiselle?

Those few steps from the landing to albertines door,

Those few steps which no one now could prevent my Taking, I took with delight, with prudence, as though

Plunged into a new and strange element, as if in going

Forward I had been gently displacing the liquid stream

Of happiness, and at the same time with a strange feeling

Of absolute power, and of entering at length into an Inheritance which had belonged to me from all time.

Translated by c k scott moncrieff

«ces quelques pas du palier a la chambre dalbertine, ces

Quelques pas que person ne ne pouvait plus arreter, je les fis avec

Delices, met voorzichtigheid, kom in actie in een element

Nouveau, comme si en avancant javais lentement deplace

Du bonheur, et een meme temps avec un sentiment inconnu de Toute-puissance, et dentrer enfin dans un erfgoed qui

Meut de tout temps appartenu."*

Een winternacht

De noordelijke kade

Het eiland van honden

De hondsdolle ben ik. Je nipt van je drankje

Onverschrokken

En ik zei net

«tegenwoordig lijkt mijn hart een soort handgranaat te zijn»

Niets in de lucht trekt aan de torenflats

Terwijl je je vinger opsteekt en aan de pin trekt

Er beweegt niet veel op aarde langs deze desolate dokken

Denk je echt dat je net aan je kin hebt gekrabd?

Maar je was nooit albertijn

En ik was nooit arme Marcel

Wie was je die keer,

Mademoiselle?

Monsieur a peur du parfum des princesses

En nu acteer ik en je hebt een winnende frons

Ik heb liefde gecontracteerd

Terwijl ik verslonden ben

Geef mijn verdovende intensiteit de schuld

En vertel me hoe je de rol hierin hebt gekregen

Mijn eigen ongeoorloofde lijdensweg

Ik leg het er behoorlijk dik op

Je verspreidt jezelf behoorlijk dun

Duiken en verdelen onder elke huid

En mijn laatste woorden als je opstaat en weggaat

"als je zo vrij als lucht bent, wil ik niet ademen"

Goedenavond,

Ik ben de gek die verliefd is op je dochter

We moeten praten

Alleen jij en ik, ik zag haar voor het laatst in Eden

Of een andere wijk in het Verre Oosten

Waar de rivier zich een weg baant naar de zee

Maar je was nooit albertijn

En ik was nooit arme Marcel

Wie was je die keer,

Mademoiselle?

Die paar stappen van de overloop naar de deur van Albertines,

Die paar stappen die niemand nu kon verhinderen dat ik nam, deed ik met genoegen, met voorzichtigheid, alsof

Ondergedompeld in een nieuw en vreemd element, alsof het gaat

Vooruit had ik de vloeistofstroom voorzichtig verplaatst

Van geluk, en tegelijkertijd met een vreemd gevoel

Van absolute macht, en van het definitief aangaan van een erfenis die mij altijd toebehoorde.

Vertaald door c k scott moncrieff