Le pays - LUKE

Dans mon pays,

Le bleu est noir

Je crois sourire,

J’ai cru te voir

Il y a déjà dans ce silence

Un dieu qui danse

Qui chante l’aurore d’une autre histoire

Qui croit aimer mais n’aime pas

Ah les sirènes,

Qu’elles viennent,

Qu’elles viennent…

Dans mon pays,

J’avale les siècles

Pour les recracher aussi sec

Mais de retour dans ma caline

On m’assassine

Dans mon pays,

Tout est normal

Seule la nuit a peur des étoiles

J’ai cru au monde

Stupide, stupide

Dans mon pays,

Les coeurs impurs

Jettent de l’ivresse sur leur blessure

Au fond si la fureur dérange

C’est parce qu’elle chante

Dans ce désert,

Danse sur la mer,

Mange le sel et bois de l’air

Et vos escortes m’emportent, m’emportent…

Jette la pluie, le vent et les étoiles

Jette ce cri qu’il souffle sur la grande voile

Jette l’enfance, le coeur de tes promesses

Jette tout, jette tout, retourne à l’ivresse

J’irai sourire au monde

Dans ma folie,

Rien ne m’affole

Il y a cette rumeur qui dégringole

Je suis cet enfant qu’on assassine

Je n’ai plus sixteen

Bercés par l’espoir qu’on nous laisse

Les trains de nuit crient leur détresse

Ah la rumeur des villes

Faut qu’elle scintille

Dans mon pays,

Cette tour d’ivoire

Me fait dire qu’il est trop tard

A tous les coeurs qui se résignent

Plus rien n’vous indigne

Tissons les rêves avec de l’air

Au milieu du funéraire

Dans ma forêt,

Plus rien ne m’intrigue

In mijn land,

blauw is zwart

Ik denk dat ik lach,

Ik dacht dat ik je zag

Er is al in deze stilte

Een dansende god

Wie zingt de dageraad van een ander verhaal

Wie denkt dat hij liefheeft, maar niet liefheeft?

Ach de sirenes,

Laat ze komen,

Laat ze komen...

In mijn land,

Ik slik de eeuwen door

Om ze zo droog uit te spugen

Maar terug in mijn knuffel

ik word vermoord

In mijn land,

Alles is normaal

Alleen de nacht is bang voor de sterren

Ik geloofde in de wereld

Dom dom

In mijn land,

De onzuivere harten

Gooi dronkenschap op hun wond

Diep van binnen als woede verstoort

Het is omdat ze zingt

In deze woestijn,

Dans op de zee,

Eet het zout en drink de lucht

En je begeleiders brengen me weg, brengen me weg...

Werp de regen, de wind en de sterren

Laat die kreet horen dat het op het grootzeil waait

Gooi de kindertijd weg, het hart van je beloften

Gooi alles, gooi alles, ga terug naar dronkenschap

Ik zal glimlachen naar de wereld

In mijn waanzin,

Niets maakt me bang

Er is een gerucht dat naar beneden tuimelt

Ik ben dat kind dat wordt vermoord

Ik heb geen zestien meer

Gesust door de hoop dat we nog over zijn

De nachttreinen schreeuwen hun nood uit

Ah het gerucht van de steden

Het moet schitteren

In mijn land,

Deze ivoren toren

Laat me zeggen dat het te laat is

Aan alle harten die ontslag nemen

Niets stoort je meer

Weef dromen met lucht

Midden in de begrafenis

In mijn bos,

Niets intrigeert me meer