Strangers - Lovechild

I’ve thought about it in time, and time and time again.

Pushing myself to the furthest limits.

Do I mean the things I say?

Am I getting carried away?

I know it’s not a joke, but say it if you mean it.

Corrupted by normality,

Blurred visions in my reality,

Oh, when will it end?

The cycle perpetuates.

Everyone would get a little far from where we are,

Just like I’m some kind of mistake.

The promises I’ve kept,

The people that I’ve left,

Will be the ones to help me dig my grave.

In a way I’m numb, so I’m nothing.

Close my eyes for what the future brings.

In a way I’m nothing, but don’t call me that.

Feel my being separate;

mind dissipates.

Ik heb er op tijd over nagedacht, en keer op keer.

Mezelf tot het uiterste drijven.

Meen ik de dingen die ik zeg?

Laat ik me meeslepen?

Ik weet dat het geen grap is, maar zeg het als je het meent.

Beschadigd door normaliteit,

Wazige visioenen in mijn realiteit,

Oh, wanneer zal het eindigen?

De cyclus bestendigt.

Iedereen zou een beetje ver komen van waar we zijn,

Net alsof ik een soort fout ben.

De beloften die ik heb gehouden,

De mensen die ik heb achtergelaten,

Zullen degenen zijn die me helpen mijn graf te graven.

In zekere zin ben ik verdoofd, dus ik ben niets.

Sluit mijn ogen voor wat de toekomst brengt.

In zekere zin ben ik niets, maar noem me niet zo.

Voel hoe ik afgescheiden ben;

geest vervliegt.