Archaeologists -

Hey you, whatd you say with your sceptre in hand?

Dont lie, what am I but a sick sycophant?

Oh you pretty men with your pretty demands

Is there an honest way that I can knock em dead?

The capitals deserted, its returning to the woods

Patience, patience.

The roots push up the sidewalks in suburban neighbourhoods

Oh dont be scared now, dont be scared.

There are bodies everywhere

The silent decks of arks litter the sea.

The archaeologists

they start to sift the darkest century.

And now theres not enough.

Theres nothing here for me Though your eyes are bright

I cant tonight.

Theres a blight parasite in the countryside so the camps are shipping

Lean, sweet, cuts of meat off the bodies of banished poets.

They arrive, boxed up, in frozen trains

and delivered in the night to the butcher man who asks no questions.

And all asudden, songs are budding, hearts are flooding through the square.

The vines, they wind up placards and cocoon baroque hotels

dont be scared

the mynah birds they nest themselves in TV aerials

as creepers creep across Phnom Penh.

Oh my friends

I do believe its bigger than us both

And so to open up the door and let it go

I fell into your eyes of blue

When all the rust had come

the empty city

Hé jij, wat zei je met je scepter in de hand?

Lieg niet, wat ben ik anders dan een zieke sycophant?

Oh jullie mooie mannen met jullie mooie eisen

Is er een eerlijke manier waarop ik ze dood kan slaan?

De hoofdsteden verlaten, het keert terug naar het bos

Geduld, geduld.

De wortels duwen de trottoirs omhoog in voorstedelijke buurten

Oh wees nu niet bang, wees niet bang.

Er zijn overal lichamen

De stille dekken van arks bezaaien de zee.

de archeologen

ze beginnen de donkerste eeuw te ziften.

En nu is er niet genoeg.

Er is hier niets voor mij Hoewel je ogen helder zijn

Ik kan vanavond niet.

Er is een plaagparasiet op het platteland, dus de kampen worden verscheept

Mager, zoet, stukken vlees van de lichamen van verbannen dichters.

Ze arriveren, in dozen, in bevroren treinen

en 's nachts afgeleverd bij de slager die geen vragen stelt.

En ineens ontluiken de liedjes, de harten stromen door het plein.

De wijnstokken, ze winden plakkaten op en cocon barokke hotels

wees niet bang

de mynah-vogels nestelen ze zichzelf in tv-antennes

terwijl klimplanten over Phnom Penh kruipen.

Oh mijn vrienden

Ik geloof dat het groter is dan wij allebei

En dus om de deur te openen en los te laten

Ik viel in je ogen van blauw

Toen alle roest was gekomen

de lege stad