Valparaíso - Los Miserables

Yo no he sabido de su historia,

un día nací allí, sencillamente.

El viejo puerto vigiló mi infancia

con rostro de fría indiferencia.

Porque no nací pobre y siempre tuve

un miedo inconcebible a la pobreza.

Yo les quiero contar lo que he observado

para que nos vayamos conociendo.

El habitante encadenó las calles

la lluvia destiñó las escaleras

y un manto de tristeza fue cubriendo los cerros con sus calles y sus niños.

Y vino el temporal y la llovizna

con su carga de arena y desperdicio.

Por ahí paso la muerte tantas veces

la muerte que enlutó a Valparaíso

y una vez más el viento como siempre

limpió la cara de este puerto herido.

Pero este puerto amarra como el hambre,

no se puede vivir sin conocerlo,

no se puede mirar sin que nos falte,

la brea, el viento sur, los volantines,

el pescador de jaivas que entristece

nuestro paisaje de la costanera.

Yo no he sabido nunca de su historia…

Ik heb niets van zijn geschiedenis geweten,

op een dag ben ik daar gewoon geboren.

De oude haven waakte over mijn jeugd

met een gezicht van koude onverschilligheid.

Omdat ik niet arm ben geboren en altijd heb gehad

een onvoorstelbare angst voor armoede.

Ik wil je vertellen wat ik heb waargenomen

zodat we elkaar leren kennen.

De bewoner ketende de straten vast

de regen verkleurde de trap

en een mantel van droefheid bedekte de heuvels met hun straten en hun kinderen.

En de storm kwam en de motregen

met zijn lading zand en afval.

Dat is waar de dood zo vaak voorbijging

de dood die om Valparaíso rouwde

en weer de wind zoals altijd

reinigde het gezicht van deze gewonde poort.

Maar deze haven meert aan als hongersnood,

je kunt niet leven zonder het te weten,

je kunt niet kijken zonder ons te missen,

de toonhoogte, de zuidenwind, de vliegers,

de visser van jaivas die verdrietig is

ons kustlandschap.

Ik heb nog nooit van zijn geschiedenis gehoord...