Out There - Lorraine Feather

You shook my hand, rather leery, And I imagine that you found me cold.

I knew your taste for the eerie.

You knew of course, That everyone had told me

you were «out there.»

I thought your pain had you blinded, Spurning the obvious in asking why.

You said I had to be reminded Of what the «I» stood for in «the FBI,

«And venture out there

Shoulder to shoulder, improbably together, The oddest couple in the Feds'

employ.

The world we traveled grew darker by the day.

A grave informant and a

dog-faced boy Were waiting out there

Time can’t just disappear.

It’s a universal invariant

Crime doesn’t sleep.

You came to wake me in Room 203. We quickly threw on our

wet-weather gear

The pattern less than evident to you and me

Once I compared you to Ahab, Your vengeance coloring all you chose to do,

Megalomaniacal in your twisted view, And then you asked if I, Then you asked

if I, Asked me if I was coming on to you

Your hair was rumpled and spiky, Your hazel eyes curiously probing mine.

You’d wormed your way into my psyche.

It took me aback, but the temptation was

divine, To linger out there

Mystery to mystery … What if you should love me?

What of my sanity and common

sense?

Weird lights above me, and a rabbit hole below

I tried to understand the final consequence

Of being drawn down into space, Knew it meant vanishing without a trace Forever

out there

Je schudde mijn hand, nogal wantrouwend, en ik kan me voorstellen dat je me koud vond.

Ik kende je smaak voor het griezelige.

Je wist natuurlijk dat iedereen me dat had verteld

je was «daarbuiten».

Ik dacht dat je pijn je verblind had, en negeerde het voor de hand liggende door te vragen waarom.

Je zei dat ik moest worden herinnerd aan waar de 'ik' voor stond in 'de FBI,

«En waag je eropuit»

Schouder aan schouder, onwaarschijnlijk samen, Het vreemdste koppel van de FBI

dienst.

De wereld waarin we reisden, werd met de dag donkerder.

Een ernstige informant en een

jongen met hondengezicht stonden daar buiten te wachten

Tijd kan niet zomaar verdwijnen.

Het is een universele invariant

Criminaliteit slaapt niet.

Je kwam me wakker maken in kamer 203. We gooiden snel onze

uitrusting voor nat weer

Het patroon is niet duidelijk voor jou en mij

Toen ik je eenmaal met Achab vergeleek, kleurde je wraak alles wat je verkoos te doen,

Megalomaan in je verwrongen kijk, en toen vroeg je of ik, toen vroeg je

als ik, me vroeg of ik naar je toe zou komen

Je haar was verkreukeld en stekelig, Je lichtbruine ogen peilden nieuwsgierig de mijne.

Je had je een weg gebaand in mijn psyche.

Het verbaasde me, maar de verleiding was:

goddelijk, om daar te blijven hangen

Mysterie tot mysterie ... Wat als je van me zou houden?

Hoe zit het met mijn gezond verstand en gemeen?

gevoel?

Rare lichten boven mij, en een konijnenhol beneden

Ik heb geprobeerd de laatste consequentie te begrijpen

Van naar beneden getrokken worden in de ruimte, wist dat het betekende verdwijnen zonder een spoor voor altijd

buiten