Se Llama Pena - Lorca

Tendrá 23

La belleza que en el metro me encontré

Fue tal la obsesión

que por ella me olvidé hasta de mi andén.

Un roce y perdón

Fue la excusa para abrir conversación,

Y si algo noté

Fue la pena de esos ojos que eran miel

Y lé pregunté

Que te pasa dime solo si estás bien.

Ella contestó

no habrá cielo que me aguante

si en el suelo a mi me mata el hambre.

Ella dice que se llama pena

De apellido la condena

Que le dieron por desgracia

Que mas da Yolanda que Azucena

Si no hay nadie que la quiera

Pena para su desgracia.

¿Que quieres de mi?,

preguntó con el descaro de vivir,

llevarte a cenar

y después de darte el postre

Dios dirá

Y Dios nos llevó

con Champán al fuego de mi habitación

a darnos la piel

con invitación al baile del placer.

Y luego se fue

antes de que se dignara a amanecer,

y todo acabó

ella no dejó ni un rastro

y no la he vuelto a ver.

wordt 23

De schoonheid die ik vond in de metro

Dat was de obsessie

dat ik door haar zelfs mijn platform ben vergeten.

Een aanraking en vergeving

Het was het excuus om een ​​gesprek te beginnen,

En of ik iets heb gemerkt

Het was die ogen waard die van honing waren

en ik vroeg het hem

Wat is er, vertel me gewoon of je in orde bent.

Ze heeft geantwoord

er zal geen hemel zijn om me vast te houden

als op de grond honger me doodt.

Ze zegt dat het verdriet heet

Van achternaam de veroordeling

die ze hem helaas hebben gegeven

Wat kan Yolanda nog meer schelen dan Azucena

Als er niemand is die van haar houdt

Sorry voor je ongeluk.

Wat wil je van me?,

vroeg hij met het lef om te leven,

je mee uit eten nemen

en nadat ik je het toetje heb gegeven

God zal zeggen

En God nam ons

met champagne naar het vuur van mijn kamer

om ons de huid te geven

met een uitnodiging voor de dans van plezier.

en toen was hij weg

voordat de dageraad zich verwaardigde,

en alles eindigde

ze heeft geen spoor achtergelaten

en ik heb haar niet meer gezien.