Are We Copies? - Lonely Robot

In the beginning,

we crawled the earth like ants

A simple forgiving,

born from circumstance

A need to learn,

a need to trust

A need to grow

is born of kindness

It seems elemental,

appears within a glance

Create reverential,

diminish sense of chance

When all you see

and all you trust

And all you fear,

is born of sadness

Are we copies?

Are we human after all?

Are we children,

just playing with the flaws?

Are we equals?

Are we measuring our pride?

Or lonely robots,

just staring deep inside?

So then came the judgement,

all hail the great remorse

And where is the architect,

did he steer a difference course?

As all we wish,

and all we gain

And all we lose,

is born of madness

Are we copies?

Are we human after all?

Are we children,

just playing with the flaws?

Are we equals?

Are we measuring our pride?

Or lonely robots,

just staring deep inside?

And so, the grand architect sits back and observes all.

Vast cathedrals of light spinning in infinity.

And we, cast down from the

ancient blueprint.

Scurrying across

this tiny anthill in mighty arcs of sound.

Please come home, lonely robot.

Your heart is beautiful,

programmed to receive.

Are we copies?

Are we human after all?

Are we children,

just playing with the flaws?

Are we equals?

Are we measuring our pride?

Or lonely robots,

just staring deep inside?

Are we all just copies?

In het begin,

we kropen over de aarde als mieren

Een eenvoudige vergevingsgezindheid,

geboren uit omstandigheden

Een behoefte om te leren,

een behoefte om te vertrouwen

Een behoefte om te groeien

is geboren uit vriendelijkheid

Het lijkt elementair,

verschijnt in een oogopslag

Creëer eerbiedige,

het gevoel van kans verminderen

Wanneer alles wat je ziet

en alles wat je vertrouwt

En alles waar je bang voor bent,

is geboren uit verdriet

Zijn we kopieën?

Zijn we toch mensen?

Zijn wij kinderen,

gewoon spelen met de gebreken?

Zijn we gelijk?

Meten we onze trots?

Of eenzame robots,

gewoon diep naar binnen staren?

Dus toen kwam het oordeel,

allen begroet het grote berouw

En waar is de architect,

stuurde hij een andere koers?

Zoals we allemaal willen,

en alles wat we winnen

En alles wat we verliezen,

is geboren uit waanzin

Zijn we kopieën?

Zijn we toch mensen?

Zijn wij kinderen,

gewoon spelen met de gebreken?

Zijn we gelijk?

Meten we onze trots?

Of eenzame robots,

gewoon diep naar binnen staren?

En dus leunt de grote architect achterover en observeert alles.

Enorme kathedralen van licht draaien in het oneindige.

En wij, neergeworpen van de

oude blauwdruk.

scharrelen over

deze kleine mierenhoop in machtige klankbogen.

Kom alsjeblieft naar huis, eenzame robot.

Je hart is mooi,

geprogrammeerd om te ontvangen.

Zijn we kopieën?

Zijn we toch mensen?

Zijn wij kinderen,

gewoon spelen met de gebreken?

Zijn we gelijk?

Meten we onze trots?

Of eenzame robots,

gewoon diep naar binnen staren?

Zijn we allemaal slechts kopieën?