Mr/Mme - Loïc Nottet

Bonsoir monsieur, madame

Aujourd’hui, j’te dis tout

J’préfère t’parler en «tu»

Car je n’aime pas le «vous»

J’trouve que ça vieillit

Et moi, j’veux rester p’tit

Un gamin pour la vie

Sans mouchoirs, ni cris

Alors, vas-y, j’te dis tout

Sur le drame que j’vis

Au quotidien, en enfer

Voilà où j’suis

J’voudrais m’en aller

M'évader loin de tout

De ce monde de fous

Et partir je-ne-sais-où

Ce monde m'étrangle, m'écrase et me brûle

Me détruit, il m’empêche de vivre dans ma bulle

Alors, j’voudrais partir

Loin de tout, juste m’enfuir

Laisse-moi courir loin

Laissant ce monde à bannir

Si Dieu dit que l’suicide est un péché alors

Qu’il dise comment je part, sans lui faire de tort

Qu’il me transforme en c’que les médecins appellent «fou»

Et peut-être qu’ainsi j’y verrai dans le flou

Alors, cher Monsieur D

Aide-moi, aime-moi

Moi, j’n’y arrive pas

Dans ce monde que je vois

Dans ce monde de luttes

Où l’Homme n’est qu’une brute

Où l’Amour n’est plus rien

Que querelles et disputes

J’voudrais m'écrire un monde

Une planète rien qu'à moi

Une planète sur laquelle

Je me sentirais moi

Un renouveau, sans chaînes

Dépourvu de haine

Une planète sur laquelle

Tu me donnerais des ailes

Un nouvel univers

Où les larmes, les peines

Ne seraient qu’un mythe

Qu’une putain de légende urbaine

Alors, laisse-moi partir

Dis-moi comment m’enfuir

Assez d’questions posées

Laisse-moi, j’veux tout quitter

La seule chose que j’aime

En ta création: l’homme

C’est qu’il peut rêver chaque nuit, comme les mômes

Qu’on soit vieux, jeune, vilain

Gentil, ou encore moche

On a le droit d’rêver, sans même rien dans les poches

Mendiant, j’implore le soir

Je mendie de l’espoir

Mais la nuit est radine

Madame, garde sa morphine

Parce que j’ai pas payé

Ou du moins, pas assez

Né d’parents sans fortune

Elle me refuse la lune

Puisque certes, dans ce monde

On n’peut vivre sans ces nombres

Que tes enfants ont transformé en méchants monstres

Chaque mois tu en gagnes

Chaque jour tu en perds

L’addition est sévère

J’rends la note, j’quitte l’enfer

C’est vrai, j’m’avoue p’têtre vaincu

J’l’avoue, j’l’assume

La vie m’bouffe avec un sale goût d’amertume

Alors, entend-moi hurler

Gerber toutes mes tripes

Dans ce son qui conte la vie d’un con pessimiste

J’me sens seul, putain !

Personne me tient la main

Personne avec qui partager cette gloire, putain

J’marche seul sur un chemin

Qui semble sans lendemain

J’accélère mais personne ne m’attend à la fin

Alors, chaque soir, je bois

Je me tronche la gueule

Pour oublier, qu’au fond

Le succès, ça rend seul

Peu d’amis, peu de vie

J’suis enfermé sous vide

Plein d’ennemis, plus d’sortie

Dieu, j’ai besoin d’un guide

Certains bouffons diront

Que j’abuse, j’exagère

Mais qu’ils s’emmerdent ces cons

Car j’suis jeune et j’galère

Dans ma tête, c’est le bordel

Qui a éteint la lumière?

Maman, j’n’y vois plus clair

J’ai besoin qu’on m'éclaire

D’abord, c’est le bonheur

Quand tu donnes à ton coeur

À bouffer un amour

Qui calme tes douleurs

Tu oublies ton malheur

Mais, au fond, c’n’est qu’un leurre

Dans cette génération d’cons, remplie de menteurs

Une fois le coeur brisé

Pas besoin d’l’appeler

La solitude débarque

Elle vient vite te trouver

Elle n’attend pas qu’tu ouvres, nan !

Elle entre sans frapper

Tes coups d’blues sont pour elle un 4 heures à bouffer

Alors toi, qui es-tu?

Au fond, le sais-tu?

Car moi je n’sais plus qui je suis, j’suis perdu

Mon ambition est grande

Dure à satisfaire

Mon bonheur a le goût d’une saveur amère

Alors, monsieur, madame

J’l’avoue, j’suis malheureux

Et pourtant je vis de mon rêve de morveux

Mais c’est plus fort que moi

Il me manque encore ça

Ça et ça là-bas

Toujours plus, j’suis comme ça !

Alors, j’espère qu’un jour

Je pourrai faire l’amour

À une personne sincère

Qui n’me jouera pas d’tours

J’en ai vraiment assez

De donner sans retours

J’suis saoulé d’m’aimer, moi

Sans l'âme-soeur, c’est lourd

Mais, sachez tout de même

Que sur scène, grâce à vous

J’ai l’impression d'être loin de ce monde de fou

Car j'écris quand j’me plante

Et je ris quand je danse

Et je vis quand je chante

Et pour tout ça, j’te dis:

Merci

Goedenavond meneer, mevrouw

Vandaag vertel ik je alles

Ik spreek je liever in "jij"

Omdat ik "jij" niet leuk vind

Ik denk dat het oud wordt

En ik, ik wil klein blijven

Een kind voor het leven

Zonder zakdoeken, of gehuil

Dus ga je gang, ik vertel je alles

Over de tragedie die ik leef

Elke dag in de hel

Hier ben ik

ik wil graag weg

Er tussenuit gaan

Van deze gekke wereld

En ga ik-weet-niet-waar

Deze wereld wurgt me, verplettert me en verbrandt me

Vernietigt me, weerhoudt me ervan in mijn bubbel te leven

Dus ik wil graag weg

Ga weg van alles, ren gewoon weg

laat me wegrennen

Deze wereld verlaten om te verbannen

Als God zegt dat zelfmoord een zonde is, dan?

Laat hem zeggen hoe ik vertrek, zonder hem pijn te doen

Verander me in wat de dokters "gek" noemen

En misschien zie ik op die manier in de waas

Dus, beste meneer D

Help me, hou van me

Ik, ik kan het niet

In deze wereld zie ik

In deze wereld van strijd

Waar de mens slechts een bruut is

waar liefde niets is

Welke ruzies en geschillen?

Ik zou mezelf graag een wereld willen schrijven

Een planeet alleen voor mij

Een planeet waarop

ik zou me voelen

Een opwekking, zonder kettingen

Verstoken van haat

Een planeet waarop

Je zou me vleugels geven

Een nieuw universum

Waar de tranen, het verdriet

zou alleen maar een mythe zijn

Wat een verdomde stadslegende

Dus laat me gaan

Vertel me hoe ik moet wegrennen

Genoeg vragen gesteld

Laat me, ik wil alles achterlaten

Het enige wat ik leuk vind

In je creatie: man

Het is dat hij elke nacht kan dromen, net als de kinderen

Of we nu oud, jong, stout zijn

Leuk, of zelfs lelijk

We hebben het recht om te dromen, zonder zelfs maar iets op zak te hebben

Bedelaar, ik smeek de avond

ik smeek om hoop

Maar de nacht is gierig

Mevrouw, bewaar haar morfine

Omdat ik niet heb betaald

Of in ieder geval niet genoeg

Geboren uit arme ouders

Ze ontzegt me de maan

Want zeker, in deze wereld

We kunnen niet zonder deze cijfers

Dat je kinderen in kwaadaardige monsters veranderden

Elke maand verdien je

Elke dag verlies je wat

De toevoeging is ernstig

Ik geef het briefje terug, ik verlaat de hel

Het is waar, ik geef toe dat ik misschien verslagen ben

Ik geef het toe, ik neem aan dat het

Het leven eet me op met een vieze smaak van bitterheid

Dus hoor me schreeuwen

Gut al mijn lef

In dit geluid dat het leven van een pessimistische eikel vertelt

Ik voel me verdomd alleen!

Niemand houdt mijn hand vast

Niemand om deze glorie mee te delen, verdomme

Ik loop alleen op een pad

Wat lijkt zonder morgen

Ik versnel maar niemand wacht op me aan het einde

Dus elke avond drink ik

ik schop mijn kont

Om te vergeten, dat diep van binnen

Succes maakt je eenzaam

Weinig vrienden, weinig leven

Ik zit opgesloten in een vacuüm

Vol vijanden, geen uitgang

God, ik heb een gids nodig

Sommige narren zullen zeggen:

Dat ik misbruik, ik overdrijf

Maar laat deze idioten zich vervelen

Omdat ik jong ben en ik worstel

In mijn hoofd is het een puinhoop

Wie deed het licht uit?

Mam, ik kan niet duidelijk zien

Ik heb iemand nodig om mij te verlichten

Eerst is geluk

Wanneer je je hart geeft

Om een ​​liefde te eten

Wie kalmeert jouw pijn?

Je vergeet je ongeluk

Maar diep van binnen is het maar een lokmiddel

In deze generatie idioten, vol leugenaars

Zodra het hart is gebroken

Je hoeft haar niet te bellen

Eenzaamheid komt eraan

Ze komt je snel vinden

Ze wacht niet tot je opengaat, nee!

Ze komt binnen zonder te kloppen

Jouw shots van de blues zijn voor haar 4 uur om te eten

Dus jij, wie ben jij?

Diep van binnen, weet je dat?

Omdat ik niet meer weet wie ik ben, ben ik verloren

Mijn ambitie is groot

moeilijk te bevredigen

Mijn geluk smaakt naar een bittere smaak

Dus meneer, mevrouw

Ik geef het toe, ik ben ongelukkig

En toch leef ik de droom van mijn snotaap

Maar het is sterker dan ik

dat mis ik nog steeds

Dat en dat daar

Altijd meer, zo ben ik!

Dus ik hoop op een dag

Ik zou de liefde kunnen bedrijven

Aan een oprecht persoon

Wie speelt er geen trucjes met mij

Ik heb er echt genoeg van

Geven zonder terug te geven

Ik ben dronken om van me te houden, ik

Zonder de soulmate is het zwaar

Maar weet toch allemaal

Alleen op het podium, dankzij jou

Ik heb het gevoel dat ik ver van deze gekke wereld ben

Omdat ik schrijf wanneer ik crash

En ik lach als ik dans

En ik leef als ik zing

En voor dat alles zeg ik je:

Dankjewel