Призрак - LISSEN2

Эй, призрак, кем же ты прислан?

И как быстро?

Мелькнув, откуда-то прилетел бестелесный.

В городах, странах, зданиях коротаешь года.

Будь осторожен, я тут рассыпал немного стёкол и лезвий.

Скажи, где приобрёл эти часы без песка,

И с кем за них расплатился собственной резкостью, блеском?

Но версий тут больше, чем несколько, так?

И твоего имени давно тоже больше нет в списках.

А ты случайно ко мне не со злобой?

Или за словом?

Или ещё быть может, в чём твоя заинтересованность?

Тебя ведь уже сковал холодный color.

Твой последний новый товарищ пустой, совсем без дыма и смол.

Месяц, луна, снова месяц, и снова луна.

Стабильна картина давно тебе незаметная.

И нет надобности спрашивать время у нас,

Ведь прошлое с будущим твои — давно одна сплошная симметрия.

Призрак, не осталось ни тени, ни искр.

Проблема сказать, не проблема выследить.

Для нас кажется время, как и прежде, капризным.

Для нас, но не для тебя, туман.

Уставший от странствий, пришёл погостить и остался.

Место не занял, прозрачным не надо пространства.

Вес не имея, не создал давления,

Нишу обрёл среди таких же, как он, недоразумений.

Время, к чему вопросы о времени?

Песок из часов давным-давно по миру развеян был.

Memories хранят пески пустынь.

Так трудно отыскать своих куски среди бескрайних дюн тоскливых.

Станет ненадолго видимым, впитав под оболочку дым

Литрами, пинтами, чтобы понять, что он совсем один.

В этом кругу гримас и пантомим, прозрачное — ничто.

На фоне ярких картин рисованных маслом.

В этих квартирах съёмных,

Для него слишком опасно стало долго быть объёмным.

В диалогах с ветром он так и не заметил,

Как годы протекли, он разменял ещё столетие.

Призрак, не осталось ни тени, ни искр.

Проблема сказать, не проблема выследить.

Для нас кажется время, как и прежде, капризным.

Для нас, но не для тебя, туман.

Hé geest, wie heeft je gestuurd?

En hoe snel?

Flikkerend vloog er ergens een lichaam zonder lichaam vandaan.

Je brengt de jaren door in steden, landen, gebouwen.

Wees voorzichtig, ik heb hier wat glas en messen gemorst.

Vertel me waar je dit horloge zonder zand hebt gekocht

En met wie betaalde hij ze met zijn eigen scherpte, genialiteit?

Maar er zijn meer dan een paar versies, toch?

En je naam staat ook al heel lang niet meer op de lijsten.

Ben je toevallig niet kwaadaardig jegens mij?

Of achter een woord?

Of misschien, wat zijn uw interesses?

Je bent tenslotte al geketend door een koude kleur.

Je laatste nieuwe kameraad is leeg, helemaal zonder rook en teer.

Een maand, een maan, weer een maand en nog eens een maan.

Een stabiel beeld is lang onzichtbaar voor u geweest.

En het is niet nodig om ons de tijd te vragen,

Je verleden en toekomst zijn immers lange tijd één solide symmetrie geweest.

Geest, er is geen schaduw, geen vonken meer.

Het probleem is om te zeggen, niet het probleem om op te sporen.

Voor ons lijkt de tijd, zoals voorheen, grillig.

Voor ons, maar niet voor jou, mist.

Moe van het zwerven, kwam hij op bezoek en bleef.

Neemt geen ruimte in beslag, transparante hebben geen ruimte nodig.

Geen gewicht hebben, geen druk creëren,

Hij vond een niche tussen misverstanden zoals hij.

Tijd, waarom vragen over tijd?

Het zand van de klok is lang geleden over de wereld verspreid.

Herinneringen houden het zand van de woestijnen.

Het is zo moeilijk om je stukken te vinden tussen de eindeloze sombere duinen.

Wordt kort zichtbaar door het absorberen van rook onder de schaal

Liters, pinten, om te begrijpen dat hij helemaal alleen is.

In deze cirkel, grimas en pantomime, is transparant niets.

Tegen de achtergrond van heldere olieverfschilderijen.

In deze huurappartementen,

Lange tijd is het te gevaarlijk voor hem geworden om volumineus te zijn.

In dialogen met de wind heeft hij het nooit opgemerkt

Naarmate de jaren verstreken, verwisselde hij nog een eeuw.

Geest, er is geen schaduw, geen vonken meer.

Het probleem is om te zeggen, niet het probleem om op te sporen.

Voor ons lijkt de tijd, zoals voorheen, grillig.

Voor ons, maar niet voor jou, mist.