Медленно - LISSEN2

припев 2 раза:

Пора выбрасывать прах от обиды на мир,

Пока тела наши не стали невидимыми.

Минимализм встреч нам продиктует истинный смысл,

Пока меня с тобой растворяет вечность.

Медленно, очень медленно

Нас с тобой закружит этой белоснежной симметрией.

Ветра порывами еле заметными мы летим,

И небо снова нас в белое вырядит.

На берегу на этом мы, либо на том.

Нас где-то там впереди манят огни городов

Светом из окон квартир.

Спи,

Пока ещё виднеется сон, и я не буду тебя будить.

Медленно — слово мне, словно вредное.

Медленно, и я могу быть рад даже этому.

Но куда-то так быстро слепые секунды текут.

Секунды экспортом из любых стран.

И гладят нас, как чья-то словно рука.

Пойми, твой мир безграничен,

Но знаешь, мой не велик.

Если захочешь вернуться вдруг,

Запомни, что всегда висит твой ключ на двери.

Я жду с рождения и до обморока.

припев 2 раза:

Пора выбрасывать прах от обиды на мир,

Пока тела наши не стали невидимыми.

Минимализм встреч нам продиктует истинный смысл,

Пока меня с тобой растворяет вечность.

Медленно уходишь ты, я стою до последнего.

Знаю, сам виноват, что дал повод для сплетен.

Так незаметно были разорваны нити.

Вдруг твоих сил не осталось снова простить меня.

Я пробовал звонить тебе, в ответ гудки,

Автоответчик, либо берут твои родители.

Порой, теряя бдительность, снимаешь трубку, дышишь,

Пытаюсь что-то объяснить, но ты меня не слышишь.

Безысходность просто сбивает с толка.

Столько стопок салфеток в бистро исписано строками

Моих к тебе стихов;

не будь жестокой.

Дай шанс попробовать, начать всё заново с истоков.

В моём кирпичном склепе на пятом этаже

Я медленно теряю веру, я почти, что мёртв уже.

Белая зависть в душе к окнам счастливых квартир.

Может пора выбросить прах от обиды на мир?

припев 2 раза:

Пора выбрасывать прах от обиды на мир,

Пока тела наши не стали невидимыми.

Минимализм встреч нам продиктует истинный смысл,

Пока меня с тобой растворяет вечность.

Медленно мысли становятся въедливыми,

Оставляя след на дисках и на лентах кассетных.

Через стёкла светом сквозь витражи.

Знаешь, я тоже останусь в памяти, всегда буду жить.

Медленно таяла дорога от друга до недруга.

Нету методов больше, до неба нам не достать.

Неторопливые мы, нам лучше медленно.

Ждали снега, а в итоге дождались дождя.

Видно, всё не всегда получается так, как в фильмах.

Бывает ярче, чаще бывает тусклее.

Ты склеишь себе любовь, и тебе будут завидовать.

Пусть будет вопрос и пусть будет ответ.

Пусть медленно тянется шлейф платья следом.

С некем-то раскрошенным миром.

Чьи-то чувства останутся крепче, чем платина.

Не прощай, но до встречи, увидимся во сне.

припев 2 раза:

Пора выбрасывать прах от обиды на мир,

Пока тела наши не стали невидимыми.

Минимализм встреч нам продиктует истинный смысл,

Пока меня с тобой растворяет вечность.

refrein 2 keer:

Het is tijd om de as van wrok tegen de wereld weg te gooien,

Tot ons lichaam onzichtbaar wordt.

Het minimalisme van vergaderingen zal ons de ware betekenis dicteren,

Terwijl de eeuwigheid mij met jou oplost.

Langzaam, heel langzaam

Jij en ik zullen worden rondgewerveld met deze sneeuwwitte symmetrie.

We vliegen met nauwelijks merkbare windstoten,

En de lucht zal ons weer in het wit kleden.

We zijn aan de kust op deze, of op die.

We zijn ergens vooruit en wenken stadslichten

Licht van appartement ramen.

slaap

Terwijl de droom nog steeds zichtbaar is, en ik zal je niet wakker maken.

Langzaam is een woord voor mij, alsof het schadelijk is.

Langzaam, en zelfs daar kan ik blij mee zijn.

Maar blinde seconden stromen ergens zo snel.

Seconden export vanuit elk land.

En ze strelen ons als iemands hand.

Begrijp dat je wereld grenzeloos is

Maar weet je, de mijne is niet groot.

Als je plotseling wilt terugkeren,

Vergeet niet dat uw sleutel altijd aan de deur hangt.

Ik wacht al sinds mijn geboorte tot ik flauwval.

refrein 2 keer:

Het is tijd om de as van wrok tegen de wereld weg te gooien,

Tot ons lichaam onzichtbaar wordt.

Het minimalisme van vergaderingen zal ons de ware betekenis dicteren,

Terwijl de eeuwigheid mij met jou oplost.

Je gaat langzaam weg, ik blijf bij de laatste.

Ik weet dat het mijn eigen schuld is dat ik aanleiding gaf tot roddels.

Zo onmerkbaar waren de draden gebroken.

Plotseling is je kracht niet meer om me weer te vergeven.

Ik heb geprobeerd je te bellen, het antwoord is piepjes,

Antwoordapparaat, of je ouders nemen het.

Soms, als je je waakzaamheid verliest, pak je de telefoon, adem je,

Ik probeer iets uit te leggen, maar je kunt me niet horen.

De hopeloosheid is gewoon verwarrend.

Zoveel stapels servetten in een bistro vol lijnen

Mijn gedichten voor jou;

wees niet wreed.

Geef me een kans om het te proberen, om helemaal opnieuw te beginnen vanaf het begin.

In mijn bakstenen gewelf op de vijfde verdieping

Ik verlies langzaam het vertrouwen, ik ben al bijna dood.

Witte jaloezie in de ziel voor de ramen van gelukkige appartementen.

Misschien is het tijd om de as van wrok tegen de wereld weg te gooien?

refrein 2 keer:

Het is tijd om de as van wrok tegen de wereld weg te gooien,

Tot ons lichaam onzichtbaar wordt.

Het minimalisme van vergaderingen zal ons de ware betekenis dicteren,

Terwijl de eeuwigheid mij met jou oplost.

Gedachten worden langzaam bijtend

Een stempel achterlaten op schijven en cassettebandjes.

Door het glas met licht door de glas-in-loodramen.

Weet je, ik zal ook in mijn herinnering blijven, ik zal altijd leven.

De weg van vriend naar vijand smolt langzaam weg.

Er zijn geen methoden meer, we kunnen de lucht niet bereiken.

We zijn traag, we doen het liever rustig aan.

We wachtten op sneeuw en uiteindelijk wachtten we op regen.

Blijkbaar gaat het niet altijd zoals in de films.

Soms helderder, soms zwakker.

Je plakt de liefde aan jezelf en je zult benijd worden.

Laat er een vraag zijn en laat er een antwoord zijn.

Laat de sleep van de jurk langzaam volgen.

Met een of andere verkruimelde wereld.

Iemands gevoelens blijven sterker dan platina.

Geen vaarwel, maar tot ziens in een droom.

refrein 2 keer:

Het is tijd om de as van wrok tegen de wereld weg te gooien,

Tot ons lichaam onzichtbaar wordt.

Het minimalisme van vergaderingen zal ons de ware betekenis dicteren,

Terwijl de eeuwigheid mij met jou oplost.