Далеко - LISSEN2

Жизнь, как пустой лист.

Миллионы близких историй.

Утренний бриз в одиночестве оставил ты,

Улетев далеко за сто миль.

Жизнь твоя где-то там, на другом берегу.

Там для тебя всё начинается заново.

И апартаменты твои высоко теперь наверху.

Возьми перо, распишись и добро пожаловать.

Минус в сознании, но разум других

Никогда не выгонит тебя вон из памяти в этом мире частей.

Кто-то снова спросил, а дождь опять прослушал,

И небо вылило слёз гораздо больше, чем тысячи дюжин.

Мы ещё здесь, поэтому и ты значит тут же,

Среди дней простуженных, среди тёплых.

Останешься в памяти, останешься в этой музыке,

В сердцах тех, что бывают злыми и добрыми.

Старый сюжет, новый фильм, листья, ветер.

На мгновение запечатли этот климат в истории.

Вместе с тобой загорается новый солнечный блик,

Освещающий океан или море.

Жизнь, как пустой лист.

Миллионы близких историй.

Утренний бриз в одиночестве оставил ты,

Улетев далеко за сто миль.

Чужой билет на рейс в Некрополис, не та дата вылета.

Как вышло так?

Мечты, как пузыри полопались.

Опомнились поздно в небесной канцелярии.

Вечная молодость, только не та, которую ждали мы.

Кто-то вскрыл архивы и перепутал судьбы.

Выдав билет в один конец совсем не тем людям.

Зачем теперь заслуги, медали и регалии,

Когда тебя едва за двадцать земле придали?

Как оказались Таро в колоде карт игральных?

При не плохом раскладе, финал всё же летальный.

Вроде играл до этого, и всё в порядке с фартом,

Просто владелец казино ни кто иной, как фатум.

Застыла стрелка механики, разбив сосуд песочных,

Глазницы электронных потухли, обесточены.

Ещё в одной истории время рисует точку.

Обратный ход не даст, всё кончено…

Жизнь, как пустой лист.

Миллионы близких историй.

Утренний бриз в одиночестве оставил ты,

Улетев далеко за сто миль.

Я обещаю помнить, хранить тебя в памяти.

Но мы не в силах менять время маятники.

Чьи-то встали стрелки, но бегут столетия.

А на земле тоскуют о тех, кто на небе.

Всё слишком быстро прошло, судьба — веретено.

Скажу «спасибо», что нас вместе переплело.

Альбомы, фото, воспоминания добрые.

Ветер приносит твой голос в сонные дворики.

Искать силуэт в толпе, лица знакомые,

Но ничего не найти, ведь так далеко мы.

Сбив ноги в кровь, сквозь расстояния, на встречу

Бежать в той край, где люди живут вечно.

А как же карма?

Ну, тут уж, как ляжет карта.

И кто придумал, что таланты уходят рано?

Ещё пару строк, ещё пару мгновений,

Но ты уже далеко где-то на небе.

Жизнь, как пустой лист.

Миллионы близких историй.

Утренний бриз в одиночестве оставил ты,

Улетев далеко за сто миль.

Het leven is als een leeg laken.

Miljoenen hechte verhalen.

Je liet de ochtendbries alleen

Vliegen ver over honderd mijl.

Je leven is ergens daarbuiten, aan de andere kant.

Voor jou begint het weer opnieuw.

En je appartement is nu hoog.

Pak een pen, teken en welkom.

Minus in bewustzijn, maar de geest van anderen

Zal je nooit uit het geheugen verdrijven in deze wereld van onderdelen.

Weer vroeg iemand het, en de regen luisterde weer,

En de lucht stortte veel meer tranen dan duizend dozijn.

We zijn er nog, dus je bedoelt daar,

Tussen de dagen van een koude, tussen de warme.

Je blijft in het geheugen, je blijft in deze muziek,

In de harten van degenen die slecht en goed zijn.

Oud plot, nieuwe film, bladeren, wind.

Dit klimaat is even in de geschiedenis vastgelegd.

Een nieuwe schittering van de zon verlicht je,

Het verlichten van de oceaan of de zee.

Het leven is als een leeg laken.

Miljoenen hechte verhalen.

Je liet de ochtendbries alleen

Vliegen ver over honderd mijl.

Ticket van iemand anders voor een vlucht naar Necropolis, verkeerde vertrekdatum.

Hoe is het gebeurd?

Dromen als bubbels barsten.

Laat in het hemelse kantoor kwamen we tot bezinning.

Eeuwige jeugd, maar niet degene waar we op zaten te wachten.

Iemand heeft de archieven geopend en het lot door elkaar gehaald.

Door een enkeltje aan de verkeerde mensen uit te geven.

Waarom nu verdienste, medailles en regalia,

Toen je voor amper twintig aan de aarde werd gegeven?

Hoe verscheen Tarot in een pak speelkaarten?

In een niet slecht scenario is het einde nog steeds dodelijk.

Het lijkt erop dat hij eerder speelde, en met geluk is alles in orde,

Alleen is de eigenaar van het casino niemand minder dan het lot.

De pijl van de mechanica bevroor en brak het vat met zand,

De oogkassen van de elektronica gingen uit, spanningsloos.

In weer een ander verhaal tekent de tijd een stip.

Er is geen weg meer terug, het is allemaal voorbij...

Het leven is als een leeg laken.

Miljoenen hechte verhalen.

Je liet de ochtendbries alleen

Vliegen ver over honderd mijl.

Ik beloof het te onthouden, om je in herinnering te houden.

Maar we kunnen de slingertijd niet veranderen.

Iemands pijlen zijn gestegen, maar eeuwen gaan voorbij.

En op aarde verlangen ze naar hen die in de hemel zijn.

Alles ging te snel, het lot is een spil.

Bedankt dat je ons bij elkaar hebt gebracht.

Albums, foto's, goede herinneringen.

De wind brengt je stem naar slaperige binnenplaatsen.

Zoek naar een silhouet in de menigte, bekende gezichten,

Maar er is niets te vinden, omdat we zo ver weg zijn.

Na de benen in het bloed te hebben neergeslagen, door de verte, naar de vergadering

Ren naar het land waar mensen voor altijd leven.

Maar hoe zit het met karma?

Nou, zo zal de kaart vallen.

En wie kwam op het idee dat talenten vroeg vertrekken?

Nog een paar regels, nog een paar momenten,

Maar je bent al ver weg ergens in de lucht.

Het leven is als een leeg laken.

Miljoenen hechte verhalen.

Je liet de ochtendbries alleen

Vliegen ver over honderd mijl.