L'essenziale - Lisa

Nessuno qui?

Normale

Tanto meno io Che mi continuo a lamentare

A modo mio

Anche il silenzio

Mi fa star male

?

Solo te che avrei voglia

Di ascoltare

Non queste voci

Dentro il mio cuore

Che non hanno alcun ritegno

E neanche pi?

Pudore

?

Tutto un po' umiliante

Non dico no Ma mantenere le distanze come si pu?

I miei vent’anni

Sembrano cento

Tristi e sperduti dentro questo appartamento

Che anch’io attraverso

Come un deserto

Mentre sto ancora componendo

Il mio dolcissimo tormento

Ho spazio, ho tempo

Ed ho il tuo vuoto dentro

Misuro la stanza

E il peso della tua mancanza

Intanto respiro

L’amore che non vivo

E penso non vale: ho tutto tranne l’essenziale

So che potrei scappare

Ma rester?

Tanto d’appertutto?

Uguale

Se non ti ho Tra me e il mio mondo

Buio totale

Ora non sono che un po' di luce artificiale

Una ragazza

Occidentale

Il cui unico romanzo

Sei tu non leggo pi?

Nient’altro

Ho spazio, ho tempo

Ed ho il tuo vuoto dentro

Misuro la stanza

E il peso della tua mancanza

Intanto respiro

L’amore che non vivo

E penso non vale: ho tutto tranne l’essenziale

Iemand hier?

Normaal

Laat staan ​​ik die blijf klagen

Op mijn manier

Zelfs stilte

Het maakt me ziek

?

Alleen jij die ik leuk zou vinden

Luisteren

Niet deze geruchten

In mijn hart

Die geen terughoudendheid hebben

En nog meer?

Bescheidenheid

?

Allemaal een beetje vernederend

Ik zeg geen nee, maar hoe kun je afstand houden?

Mijn twintiger jaren

Ze zien eruit als honderd

Verdrietig en verloren in dit appartement

Waar ik ook doorheen ga

Als een woestijn

Terwijl ik nog aan het componeren ben

Mijn zoete kwelling

Ik heb ruimte, ik heb tijd

En ik heb je leegte van binnen

Ik meet de kamer

En het gewicht van het missen van jou

Ondertussen adem ik

De liefde die ik niet leef

En ik denk dat het niet telt: ik heb alles behalve de essentie

Ik weet dat ik zou kunnen ontsnappen

Maar zal het blijven?

Zoveel overal?

Gelijkwaardig

Als ik geen tussen mij en mijn wereld heb

Totale duisternis

Nu ben ik slechts een klein kunstmatig licht

Een meisje

Westers

Wiens enige roman

Ben jij het die ik niet meer lees?

Niks anders

Ik heb ruimte, ik heb tijd

En ik heb je leegte van binnen

Ik meet de kamer

En het gewicht van het missen van jou

Ondertussen adem ik

De liefde die ik niet leef

En ik denk dat het niet telt: ik heb alles behalve de essentie