Take the Paycheck -

Once upon a time in the eighties, metal bands

Worked hard to turn out albums that were good

Nowadays, most aren’t worth a damn

But it’s fine, no one cares, it’s understood

Forty minutes of you phoning it in

While the label claims «a true return to form!»

But you didn’t try, and you won’t again

Doesn’t matter, it’ll sell like a storm

Hey

We can’t blame you, take the paycheck

And milk your fame for all that it’s worth

We’re

Just mad we have to put in effort

We hope to get where you are so we don’t have to work

Elder statesmen of metal, lying in repose

Where is the speed, where are the riffs?

Doesn’t say in your contract that you can’t coast

On prior success from when you gave a shit

Tap a little more self-respect into the ashtray

As you fall asleep at the fretboard

No motivation, you get paid anyway

You punched out as soon as you hit record

Oh

Who cares, right?

Who needs a legacy?

We envy your position in life

And

Can’t wait until we’re well-established

And nothing can dislodge us from those dizzying heights

You once

Were gods of speed and death

Your riffs

Would hammer and aggress

Setlists

Full of song after song

But then

Something went wrong

You lost

Your zeal for the job

But still

Make junk for the mob

Can’t wait

Till we’ve earned those rights

To not

Have to try sounds nice

Would you help us out and tell us how it’s done?

Just tell us, how did you become so blessed?

Getting rich for horseshit sure sounds fun

So when can we stop doing our best?

Say

What is the magic number?

Is five solid albums enough?

To

Relax and take it easy

And start churning out some halfhearted fluff

Like you?

Er waren eens in de jaren tachtig metalbands

Hard gewerkt om albums te maken die goed waren

Tegenwoordig zijn de meeste niets meer waard

Maar het is prima, het kan niemand iets schelen, het wordt begrepen

Veertig minuten nadat je het hebt gebeld

Terwijl het label claimt "een echte terugkeer naar vorm!"

Maar je hebt het niet geprobeerd en je zult het ook niet nog een keer doen

Maakt niet uit, het verkoopt als een storm

Hoi

We kunnen het je niet kwalijk nemen, neem het salaris

En melk je roem voor alles wat het waard is

Waren

Gewoon boos dat we ons moeten inspannen

We hopen te komen waar u bent, zodat we niet hoeven te werken

Oudere staatslieden van metaal, liggend in rust

Waar is de snelheid, waar zijn de riffs?

Staat er niet in uw contract dat u niet kunt uitlopen

Over eerder succes vanaf het moment dat je er iets om gaf

Tik wat meer zelfrespect in de asbak

Terwijl je in slaap valt op de toets

Geen motivatie, je wordt toch betaald

Je sloeg uit zodra je op record drukte

Oh

Wie maakt het uit, toch?

Wie heeft een erfenis nodig?

We zijn jaloers op je positie in het leven

En

Kan niet wachten tot we goed ingeburgerd zijn

En niets kan ons van die duizelingwekkende hoogten verdrijven

jij ooit

Waren goden van snelheid en dood?

Jouw riffs

Zou hameren en aanvallen

setlists

Vol nummer na nummer

Maar dan

Er is iets fout gegaan

je hebt verloren

Jouw ijver voor het werk

Maar nog steeds

Maak rommel voor de maffia

Kan niet wachten

Tot we die rechten hebben verdiend

Niet

Moet proberen klinkt leuk

Wil je ons helpen en ons vertellen hoe het moet?

Vertel ons eens, hoe ben je zo gezegend geworden?

Rijk worden voor paardenstront klinkt zeker leuk

Dus wanneer kunnen we stoppen met ons best te doen?

Zeggen

Wat is het magische getal?

Zijn vijf solide albums genoeg?

Tot

Ontspan en doe het rustig aan

En begin met het karnen van wat halfslachtige pluisjes

Zoals jou?