Painted Whiter Than White - Libitina

You painted a picture of me so very white

Pure as the treacherous ice that grew between us

And when I failed to live up to your zealous image

The portrait you painted whiter than white

A shade too pale for me

The brush slipped to reveal

A shade that was truly me

You needed more than I could have ever been

You took more from me than I had to give

You wanted more than I could ever have been

You left me less than I have ever been

And the all that I gave you was never enough

To sate the possessiveness of your jealous soul

Hailed as messiah

Apotheosis beckoned

But the sanctity of godhead didn’t last long

It turned to whipping-boy and then to pariah

Led on by devotion to my slaughter

You needed more than I could have ever been

You took more from me than I had to give

You wanted more than I could ever have been

You left me less than I have ever been

I gave you my love and kindness too

You took it all and more

I’m down on my knees

But what can I do?

Because I still love you

An overbearing fear of imagined loss

Blinded you to the nature of my faithful soul

You offered no life beyond your watchful gaze

Love was crushed as the walls closed in

And joy died with identical days

Confined in the prison of your own making

Je hebt een foto van mij zo erg wit geschilderd

Zuiver als het verraderlijke ijs dat tussen ons groeide

En toen ik er niet in slaagde om je ijverige imago waar te maken

Het portret dat je witter dan wit schilderde

Een tint te bleek voor mij

De borstel gleed uit om te onthullen

Een tint die echt van mij was

Je had meer nodig dan ik ooit had kunnen zijn

Je nam meer van me dan ik moest geven

Je wilde meer dan ik ooit had kunnen zijn

Je hebt me minder achtergelaten dan ik ooit ben geweest

En alles wat ik je gaf was nooit genoeg

Om de bezitterigheid van je jaloerse ziel te stillen

Geprezen als messias

Apotheose wenkte

Maar de heiligheid van godheid duurde niet lang

Het wendde zich tot zweepslagen en vervolgens tot paria

Geleid door toewijding aan mijn slachting

Je had meer nodig dan ik ooit had kunnen zijn

Je nam meer van me dan ik moest geven

Je wilde meer dan ik ooit had kunnen zijn

Je hebt me minder achtergelaten dan ik ooit ben geweest

Ik heb jou ook mijn liefde en vriendelijkheid gegeven

Je nam het allemaal en meer

Ik zit op mijn knieën

Maar wat kan ik doen?

Omdat ik nog steeds van je houd

Een aanmatigende angst voor ingebeeld verlies

Je verblind voor de aard van mijn trouwe ziel

Je bood geen leven buiten je waakzame blik

Liefde werd verpletterd toen de muren zich sloten

En vreugde stierf met identieke dagen

Opgesloten in de gevangenis die je zelf hebt gemaakt