Прости - Levantine

Не говори мыслями про меня,

не вспоминай, уходи уходя,

это всё без воды утекло,

ты от меня теперь далеко.

закрой глаза, утекает слеза,

ты без меня, начинаешь с нуля,

время вспять ну вот опять тихий финал.

Прошу не надо любить меня в слезах,

прости что дал полетать тебе в мечтах,

идём по краю меняя нашу жизнь,

твои ласки как сказки на двоих.

Прошу не надо любить меня в слезах,

прости что дал полетать тебе в мечтах,

идём по краю меняя нашу жизнь,

твои ласки как сказки на двоих.

LevanTine

Я помню все слова

пустые чувства на двоих,

нас укрывают вуалью блики

забытых теней,

причина здесь одна,

и я не виню себя в этом,

просто забудь про меня,

не вспоминай наше лето.

Пути не исповедимый,

я понял это прости,

когда настиг тот миг,

что поменял твою жизнь,

знаешь любовь сладка на вкус,

но как огонь опасна,

стихи пронзают веру,

знаешь правду и напрасно,

небо на седьмом этаже,

я поделил с тобой,

словно как боль на душе,

не оставляет в покое,

совесть меня не простит,

я автор этой повести,

этот мир многолик,

сквозь стены и пропасти.

Припев.

Прошу не надо любить меня в слезах,

прости что дал полетать тебе в мечтах,

идём по краю меняя нашу жизнь,

твои ласки как сказки на двоих.

LevanTine

И на прощание забудем

сливание наших судеб,

пусть это будет как сон,

или представь как дежавю,

слёзы как дождь,

что наполняют твои чувства,

это больше чем слова,

которых говорить не нужно…

и что-же нам на долю

такие роли с тобою

мыслями себя про неё

всё чаще беспокою

где-же та гордость за годы,

что поменялось как мода,

и отношения канули в глубинные воды…

Припев.

Прошу не надо любить меня в слезах,

прости что дал полетать тебе в мечтах,

идём по краю меняя нашу жизнь,

твои ласки как сказки на двоих.

Praat niet over mij,

weet het niet meer, ga weg,

het stroomde allemaal zonder water,

je bent nu ver bij me vandaan.

sluit je ogen, de tranen stromen

zonder mij begin je vanaf nul

tijd terug, nou, hier is weer een rustige finale.

Houd alsjeblieft niet van me in tranen,

Het spijt me dat ik je in dromen heb laten vliegen,

we lopen langs de rand en veranderen ons leven,

je liefkozingen zijn als sprookjes voor twee.

Houd alsjeblieft niet van me in tranen,

Het spijt me dat ik je in dromen heb laten vliegen,

we lopen langs de rand en veranderen ons leven,

je liefkozingen zijn als sprookjes voor twee.

Levan Tijn

Ik herinner me alle woorden

lege gevoelens voor twee,

we zijn bedekt met een sluier van schittering

vergeten schaduwen,

er is maar één reden,

en dat neem ik mezelf niet kwalijk,

vergeet mij maar

herinner je onze zomer niet meer.

Het pad is ondoorgrondelijk,

Ik heb het begrepen, het spijt me

toen dat moment kwam

dat je leven heeft veranderd

je weet dat liefde zoet smaakt,

maar hoe gevaarlijk vuur is,

gedichten doorboren het geloof

je kent de waarheid en tevergeefs,

hemel op de zevende verdieping,

heb ik met je gedeeld

als een pijn in de ziel,

laat niet alleen

mijn geweten zal het me niet vergeven

Ik ben de auteur van dit verhaal

deze wereld is veelzijdig,

door muren en afgronden.

Refrein.

Houd alsjeblieft niet van me in tranen,

Het spijt me dat ik je in dromen heb laten vliegen,

we lopen langs de rand en veranderen ons leven,

je liefkozingen zijn als sprookjes voor twee.

Levan Tijn

En we zullen het afscheid vergeten

versmelting van onze lotsbestemmingen,

laat het zijn als een droom

of doen alsof je déja vu bent

tranen als regen

die je zintuigen vullen

het is meer dan woorden

die niet gesproken hoeft te worden...

en wat hebben we te delen

dergelijke rollen met jou

gedachten over haar

steeds meer zorgen

waar is die trots door de jaren heen,

wat is er veranderd als mode,

en de relatie zonk in diep water...

Refrein.

Houd alsjeblieft niet van me in tranen,

Het spijt me dat ik je in dromen heb laten vliegen,

we lopen langs de rand en veranderen ons leven,

je liefkozingen zijn als sprookjes voor twee.